Ik heb net je concertpagina gezien, wou even melden dat ik in 1998 nog een ander concert van zita swoon gezien heb. Ik herinner me de juiste datum niet maar het moet een tweetal weken voor het muziekdoos-optreden geweest zijn (o ja: er waren 2 muziekdoos-optredens van Zita Swoon in die week, van het eerste was ik te laat op de hoogte, het tweede was al volzet, al waren er toen vreemd genoeg nog wel plaatsen voor het dEUS-optreden (dat overigens geweldig was)).

Doch terug naar mijn eigenlijke punt: dat concert dat ik gezien heb was begin februari op een zaterdag (ik gok op 6 februari) in het ICC in antwerpen, en kaderde in een kunstenaarsbezetting van die instelling. Het concert dus. Het vond plaats in de redelijk kleine trappenzaal van het ICC, de inkom bedroeg 50 frank en het aantal aanwezigen was tot een honderdtal (of iets meer) beperkt.

Vroeger op de avond speelden al Jef Mercelis, Tom Helsen en iemand (of een groep, ik heb dat optreden gemist) wiens naam ik me niet herinner. Tom Helsen en Jef Mercelis speelden solo bovenaan de trap, en waren allebei wel okè maar niet bijster origineel.

En dan kwam Zita Swoon, zij brachten al hun instrumenten naar beneden en verzochten een deel van het publiek (de niet-rokers, want boven mocht niet gerookt worden) op de trap te gaan zitten. Vandaar had je een mooi, maar bepaald niet comfortabel zicht op een heel fijn concert. De voltallige groep speelde op enkele verkante meters met het publiek rondom hen volstrekt akoesties (niet met ingeplugde gitaren en overal micro's zoals die fake MTV unpluggeds), met slechts 1 micro die dan vooral diende om Stef's stem te versterken.

Ze speelden vooral nieuwe songs, en verder een mooie bluesversie van 'Habibi Ouldi', en op het einde, va even discussiëren welk van de twee ze zouden spelen zowel 'Cachita' als 'The Ricochet'.

Het was een heel mooi concert, enkel spijtig van die storende man op de eerste rij die zich blijkbaar verplicht voelde bij enkele nummers het (of nee: een) ritme mee te klappen en op de minst toepasselijke momenten luid te beginnen lachen. Het concert moet een drie kwartier geduurd hebben, en was al bij al nogal biezonder geweldig.