...

En nu ik toch bezig ben, ook op donderdag 1 mei 1997 zag ik een Zita Swoon concert dat niet in de lijst staat, in de Arenberg te Antwerpen. Dit optreden kaderde in een benefiet genaamd '4x100% voor Nicaragua' ten voordele van een doktersorganisatie actief in Nicaragua.

Het eerste optreden was van Wannes van de Velde en groep, wat ik persoonlijk nogal geweldig vond, voor het eerst sinds lang viel me nog eens op dat het antwerps eigenlijk toch een prachtig dialect is. Daarna waren er (samen) Pieter-Jan De Smet en Roland, die zowat het grappigste blues-optreden gaven dat ik ooit meemaakte, zeer amusant. En dan, na de pauze was het de beurt aan Zita Swoon, met zowel Benjamin Boutreur als Björn Erickson. Van de setlist herinner ik me niet zoveel, het optreden was een week na de release van Sunrise, en ze speelden daaruit 'Peasant Dance', 'Couldn't she get drowned' (korte versie) en een biezonder indrukwekkend 'At the Barber's' (en misschien nog meer. Verder speelden ze ook een drietal nieuwe nummers, waarvan me enkel de titel 'Rabbit Field' (over de konijnenwei in als ik me niet vergis Berchem) is bijgebleven.

Ze speelden ook heel wat van 'Everyday I wear a greasy black feather on my hat', maar ik zou me zo direct enkel 'moondog', 'love is a heavy brick' (een van mijn lievelingsnummers) en vooral de piano-versie van 'Jintro and the Great Luna' zijn bijgebleven.

Van dat laatst maakte Stef een tragikomische versie door op het einde wat te gaan improviseren en met het poppetje op de piano te beginnen spelen, wat mijn toenmalige best vriend Wim niet zo kon appreciëren. Precies twee weken later heeft diezelfde Wim zelfmoord gepleegd, voor zijn levensverhaal (het laatste jaar van z'n leven toch), zie de tekst van 'Jintro and the Great Luna'.

Sorry dat ik op deze manier mijn verslag moet eindigen, ik wou het er even bij omdat het èèn van de redenen is dat dit concert me wel altijd zal bijblijven. Naast het feit dat het ook een geweldig concert was.