| About | CARMEN REVIEW - "De rebelse vogel is een dode mus" |
| Source | DeMorgen - Biscultuur, Opera |
| Issue/date | Wednesday 28/08/02 |
| Author | Stefan Moens |
submitted by BERT CIELEN
translated by
ILSE VASTIAU
|
|
ENGLISH We don't see the drama of the passion here, but the little game that's been made of it in the disco. Why does everybody think that's Carmen so great? The answer might be simple. Carmen is about sex. At least, that's what everybody thinks. It's also about drugs (the cigarette factory!) But is it also about rock'n roll? Stef Kamil Carlens tries to give the answer to this question in 'his' Carmen. Without any remarkable result if we take the premiere in Amsterdam for granted. So, what do we see? A stage full of music instruments: a grand piano, keyboards, a drum kit and lots of percussion, a bass guitar and an acoustic guitar…. These instruments are put together in little nests: on the left, there's one for the pianist, in the centre we can see such a nest for the keyboard player and on the right there's another one for Stef Kamil. The remaining is a bunch of spotlights that are shining upwards, lots of round mirrors that are attached to little cords. Jan Versweyveld has placed them in such a way that they can reflect the spotlights, like stars, suns and moons. Thé moon is at the back and thé sun, a little copy of the enormous mirror that's been used by Karl-Ernst Herrmann at the end of the Magic Flute, is in the middle. The rest of the stage is filled up with chairs and tables, really a mess. Within this mess, there are at first 3 people, later on 5.Zuniga (Roeland Ferhout) is a man, no a chap. Don José (Maarten Claeyssens) is a mummy's boy who is trying to be a man. And Carmen (Gunilla Verbeke), the queen of the night is the girl that has a charisma thanks to her dance steps. We don't see the drama of the passion here, but the little game that's been made of it in the disco. By the way, the dance floor is star-shaped. It could have been interesting though. But it stays a mystery to me why Oscar Van Woensel wanted to imitate especially the melodrama and the banality of the 'French roman' by Prosper Mérimée an d the libretto of the opera by Bizet. The result are corny lyrics where 'no' rhymes with 'sorrow' and 'I'm not free' with 'you make me happy'. We can hear silly stories and endless puns that we've heard a million times before (and better, by Dimitri Leue among others). Only once in a while, he is able to give us a better image like that of the 'worldwreck' in the song 'Beautiful', but on the other hand in that song the music of Carlens is as corny as it can be… Stef Kamil does his own thing in some instrumental pieces (especially on the piano), which serve as background for a story or a dialogue. But even then the inspiration is of a rather breathless style. Even the stage-manager Ivo Van Hove isn't able to get away from this short-winded style. When there has to be action, he comes up with wild dance-steps or he lets the actors sway with chairs. When there's a need for a dramatic moment, like in the nightmare of Don José because of the fatal shoot, the goal disappears in the mess. After this, there's another song with the unforgettable line 'I believe'. This could have been part of a youth Mass. Pathos and big words are dangerous elements in a masterpiece. Sometimes, music can intensify them in a way that they can rise above themselves. This is the case with Verdi and Bowie and with Bizet also as a matter of fact. But Carlens doesn't fit in this trio. The real Carmen is about love that is a rebellious bird and about dead. This is a dead sparrow. Our opinion: a silly text, rather corny music and a pathetic effect. A dead sparrow. DUTCH AMSTERDAM Hier speelt zich niet het drama van de passie af maar het spelletje dat er in de discovan wordt gemaakt Wat heeft iedereen toch met Carmen? Het antwoord is waarschijnhijk eenvoudig: Carmen gaat over seks. Denkt men. Het gaat ook over drugs (de sigarettenfabriek!). Maar gaat het ook over rock-’n-roll? Het antwoord probeert StefKamil Carlens in ‘zijn’ Carmen te geven. Zonder veel resultaat, zo blijkt uit de Amsterdamse premiere. Wat zien we? Een buhne vol instrumenten: een vieu-gelpiano, keyboards, een drumstel en nog veel percussie, een basgitaar, een akoestische gitaar... Die instrumenten staan in nestjes bij elkaar: links een voor de pianist, in het midden een voor het toetsenmeisje, rechts een voor Stef Kamil. Verder een resem schijnwerpers die naar boven zijn gericht. Daar hangen aan touwtjes vele ronde spiegels, door scenograaf Jan Versweyveld ingenieus georiënteerd~ zodat ze het licht van de schijnwerpers kunnen opvangen en weerkaatsen, als sterren, zonnen, manen. Dé maan hangt achteraan, dé zon, een kleine versie van de enorme spiegel die Karl-Ernst Herrmann destijds aan het einde van zijn Toverfluit opvoerde, in het midden. Het geheeld is opgevuld met tafels, stoelen, een rommeltje. Daarin drie, later vijf mensen. Zuniga (Roeland Fernhout): een man, nee, een vent. Don José (Maarten Claeyssens): een moederszoontje dat probeert een vent te zijn. En Carmen (Gunilla Verbeke): de queen of the night, het meisje dat haar uitstraling uit haar danspassen haalt. Hier speelt zich niet het drama van de passie af maar het spelletje dat er in de disco van wordt gemaakt. De dansvloer is overigens stervormig. Van dat gegeven zou nog veel te maken zijn. Maar het blijft een raadsel waarom Oscar Van Woensel vooral de pathetiek en de banaliteit heeft when imiteren van de 'Franse roman’ van Prosper Mérimée en het libretto van de opera van Bizet. Dat resulteert in melige songteksten, waar ‘niet" rijmt op "verdrjet" en "ik ben niet vrij" op "je maakt me blij", in onbenullige verhaaltjes en eindeloze woordspelingen van het soort dat we al beter gehoord hebben, van Dimitri Leue bijvoorbeeld. Slechts af en toe lukt hem een beter beeld, zoals dat van "het wereldwrak" in de song ‘Mooi’, maar daar is de muziek van Carlens dan weer op z’n meligst. Die leeft zich beter uit in sommige instrumentale stukken (vooral op de piano) die als achtergrond voor verhaal of dialoog dienen, maar zelfs daar is de inspiratie erg kortademig en worden de invallen eindeloos herhaald. Zelfs regisseur Ivo Van Hove ontsnapt niet aan de amechtigheid van de inventie. Als er actie moet zijn, worden de wilde danspassen bovengehaald of wordt er cafématig met stoelen gezwaaid; als er een dramatisch moment vereist is, zoals in de nachtmerrie van Don José voor het fatale schot, laat hij alles over het doel uit schieten. Daar volgt nog een song op met de onvergetelijke regel ‘1k geloof erin". Het had uit een jongerenmis kunnen komen. Pathos en grote woorden zijn gevaarlijke elementen in een kunstwerk. Soms kanmuziek ze zo versterken dat ze boven zich zelf uitstijgen; dat is zowel bij Verdi als bij Bowie het geval en ook bij Bizet trouwens. Carlens hoort niet bij dat trio thuis. De echte Carmen gaat over de liefde die een rebelse vogel is en over de dood. Dit is een dode mus. RECENSIE WAAR EN WANNEER: Amsterdam, 23 augustus. OHS OORDEEL Onbenullige tekst, tamelijk melige muziek, pathetische uitwerking. Een dode mus. |
|
|
|
If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included. |
|
|
[Back to the Zita Swoon Homepage]