media

go to the media index

About INTERVIEW WITH SKC Source HUMO Issue/date 27th October 1998 Author Stefanie de Jonge transcribed by PAUL VAN GORP

Please e-mail me if you can provide a translation for this text

Stef Kamil Carlens volgens Stef Kamil Carlens "Dat ik dEUS verlaten heb is een vergissing. Maar het is wel goed voor Zita Swoon." De Stef Kamil Carlens (26) die we op zaterdagmiddag aantreffen, zit achter de naaimachine. Hij heeft zojuist een lading gele en grijze geknipte lapjes aan elkaar gestikt om een broek van te maken. Voor mij ligt Zita Swoons nieuwste cd 'I paint pictures on an wedding dress' met bovenop een ander kledingontwerp uit Carlens zijn schetsboekje. Zijn huis is turquoise, zijn vriendin zal twee uur lang op de achtergrond trompet (proberen te) spelen en zijn hond zal alle koekjes uit mijn jaszak eten. Tijdens het gesprek zal Carlens het steeds over zijn studio hebben, die een minuscuul zolderkamertje blijkt te zijn, behangen met oude kranten en bemeubeld met wat apparatuur en vergane, aan elkaar geplakte boxen. 'Hoor,' zal hij zeggen, terwijl hij in zijn handen klapt, 'hoe mooi de kamer meeklinkt.' Inderdaad, bijna net zo mooi als zijn nieuwe cd. Maar we zaten aan tafel, een grote gele klos garen tussen ons in. HUMO: Wanneer was 'I paint pictures on a wedding dress' voor jou af? STEF KAMIL CARLENS: "Toen ik 'm terugkreeg uit de fabriek." HUMO: Wat was het eerste dat je deed toen hij af was? CARLENS: "Een heel andere plaat opzetten. Ik had 'm voor hij af was duizend keer beluisterd en toen kon ik 'm even niet meer horen. Nu nog altijd niet eigenlijk. Dit is al de tweede plaat van Joni Mitchell die ik vandaag draai. Als iets af is, begin ik het liefst meteen aan iets nieuws. We zijn nu met een theaterstuk bezig, samen met Dirk Roofthooft, Bjorn (Eriksson) en Aarich (Jespers) van Zita Swoon en de dansers Tamayo Ohano en Koen Augustijnen van Les Ballets C. de la B. Ik ben die mensen tegengekomen en we wilden graag samen iets maken. Dat doen we nu in opdracht van het Holland festival. 'Plage Tattoo' heet het stuk, maar we zijn nog maar aan het improviseren - aan het dansen eigenlijk, ik heb nog geen noot gespeeld. We werken er een heel jaar aan. De première is in juni en er zal ook een cd van uitkomen." HUMO: Wat is de bedoeling, gewoon muziek, dans en theater door elkaar? CARLENS: "Nou... ja. Ja. Dat is het wel, ja. Als je dat zo zegt lijkt het heel voor de hand liggend, alsof het iets heel normaals is, iets waarvan er heel veel is. Ach, dat is misschien ook wel zo, maar ... " HUMO: Je wilt toch liever niet dat ik het banaliseer. CARLENS: "Niet echt (lacht). Voor dat stuk ben ik daar nog niet klaar voor. Omdat het nog niet af is. Die plaat, daarvan besef ik, nu er een hoesje rond zit, dat het gewoon één van de duizenden platen is. Maar zolangje ermee bezig bent en daar heel sterk bij betrokken bent, is 't natuurlijk het belangrijkste dat er in de wereld staat te gebeuren. Dat is toch het mooie van passie, dat je er zo voor kunt leven, ook al is het in het licht van de eeuwigheid totaal niet belangrijk. Zwart-wit gezien dan, want voor mij is muziek altijd heel belangrijk geweest, en ik ken veel mensen die dat ook hebben. Omdat je iets kan herkennen dat veel mensen niet kunnen definiëren maar dat troost als je triestig bent. Vroeger luisterde ik dan naar sprookjes. Ik had platen met sprookjes. Als ik aan het stikken ben, luister ik soms nog naar 'Doornroosje' of 'Repelsteeltje'. En na die sprookjes kwamen dus platen. Samen met mijn zus draaide ik vooral Queen." HUMO: Dat hoor ik op 'I paint..' af en toe een beetje. CARLENS: "Dan heb ik eindelijk gewonnen (grijnst). De rest van de groep heeft dat jarenlang onderdrukt. Het zou nóg bombastischer kunnen, hoor, maar ik ben nu eenmaal niet alleen. Ik hou van de grote emotie, van glamour ook. Er zit nog maar weinig glamour in de popmuziek, dat vind ik jammer." HUMO: Leef jij voor je muziek? CARLENS: "Ja, maar ik ben toch ook wel heel realistisch. Ik kan mij nooit echt volledig laten gaan. Of nou, ik kan dat wèl, maar toch heel afgelijnd: van dàn tot dàn. Ik wil wel op tijd gaan slapen, bijvoorbeeld, geen hele nachten doorwerken. Al hangt dat ook af van met wie ik werk. Als je met iemand werkt die heel destructief is, die vanwege de passie waar hij in zit alles omver loopt, dan wandel je wel een beetje mee op dezelfde weg. Maar als ik alleen werk, doe ik dat heel georganiseerd. Ik drink niet en neem nooit drugs. Nu niet tenminste. Sinds een jaar of zo. Gewoon omdat altijd alles misloopt als je niet in vorm bent. Ik voel me veel beter nu, ik kan veel meer doen ook, en ik doe alleen nog datgene waarvan ik zeker weet dat ik het wil doen." HUMO: Dat deed je vroeger niet. CARLENS: "Vroeger was alles veel verwarrender. We hebben te lang geleund op de twijfelachtige sterke schouder van het management. Toen we daar zijn weggegaan, hadden we geen manager meer, en hebben mijn vriendin (Laurence Bourgeois) en ik alles zelf gedaan. Dan begin je opeens te beseffen dat een hoop dingen die je vroeger gewoon niet zág, niet klopten. Er was, bij- voorbeeld, nooit geld. Nooit. Ik had gewoon niks. Allez, dacht ik toen opeens, ik heb toch wel wàt succes gehad. Hoe komt het dan dat ik helemaal geen geld heb? We hebben in die periode veel geleerd: hoe je een studio boekt, bijvoorbeeld. Ik had gewoon nog nooit zelf een studio geboekt. Dat is toch bizar? Mijn eigen schuld ook, maar ik vind echt: wanneer, met wie en in welke omstandigheden je werkt, is zó belangrijk voor het resultaat, dat moet je toch zelf kunnen regelen. Fred van Mambo Chillum zei toen 's tegen mij: ik kan niet werken met mensen als ik niet de hele tijd honderd procent voel dat die, mensen mij respecteren. Toen ik dat zo zwart-wit hoorde dacht ik: ik heb al zóveel gewerkt met mensen die mijn muziek eigenlijk niet begrijpen. Ik laat me altijd maar gaan. Sinds een jaar probeer ik nu echt een beetje te werken zoals ik dat wil - zonder de Führer uit te hangen hè. En het resultaat is beter, denk ik, al is 't nog niet helemaal perfect." HUMO: Wiens mening over deze plaat doet er voor jou toe? CARLENS: "Op de persvoorstelling waren vijf mensen uit Hamburg, één uit Neurenberg, en twee uit Portugal. Die mensen uit Hamburg kwamen met de bus, hadden geen plek om te slapen en geen kaart om binnen te komen. Hùn mening doet ervoor mij heel hard toe. Zoiets is het beste dat mij kan overkomen. Echt schitterend. Maar véél meningen doen er natuurlijk toe. Ik bedoel: als iedereen die plaat slecht zou vinden en niemand zou 'm kopen, dan zou ik geen nieuwe plaat meer maken. Verder is het natuurlijk wel fijn als andere muzikanten of songschrijvers zeggen dat ze de cd goed vinden, mensen die ik bewonder, bijvoorbeeld Tom Barman, Rudy Trouvé, of Mark Sandman van Morphine." HUMO: En? CARLENS: "Tommy heeft 'm nog niet gehoord, want hij zit in Londen. Rudy is naar de persvoorstelling geweest en vond 'm niet zo goed." HUMO: Wat denk je dan? CARLENS: "Ik denk dan: de Rudy vindt Queen ook niet goed (lacht). Ons optreden was ook heel bombastisch, heel veel energie, veel theater. Ik hou daarvan. Ik zit te wachten tot iemand zoiets maakt, en ondertussen doe ik het dus maar zelf." HUMO: Komen je ouders kijken? Je zei al eens datje vader helemaal niet van Engelstalige muziek houdt. CARLENS: "Laat staan van popmuziek (lacht). Hij heeft mijn platen natuurlijk wel gehoord, maar komen kijken is misschien wel net te veel. Ze zijn ook al wat ouder hè." HUMO: Ze waren allebei leraar. Begrijpen ze wat je aan het doen bent? CARLENS: "Mijn vader is wel een echte muziekkenner, maar dan van klassieke muziek." HUMO: Dus Wagner en Bach stonden bij jullie altijd op. CARLENS: "Bij hém, ja. Ik heb er nooit van gehouden en dat doe ik nog steeds niet. Omdat... ja, dat was hèt, hè. Er kon voor hem echt niks anders. Wij mochten wel popplaten kopen maar dat was quantité négligeable. Voor mij straalt de wereld van de klassieke muziek dat nog steeds uit, dat onrespectvolle tegenover al de rest. Dat heeft mij altijd heel erg afgestoten. Ik weet dat 't verkeerd is, hoor, Gisteren hebben we nog een dansimprovisatie gedaan op een vioolsolo - van wie, weet ik niet, maar het was wel prachtig." HUMO: Hoe en wanneer wist jij dat je muzikant wilde worden? CARLENS: "Al heel jong. Ik wilde dierenarts worden of clown en die clown was die muzikant. Op mijn veertiende had ik mijn eerste gitaar en meteen mijn eerste groepje, en toen is het nooit meer gestopt. Die jongens van toen spelen ook nog steeds muziek. Ze hebben hier, in mijn studioke, pas nog iets opgenomen. Ik tekende ook veel en maakte huizen en werelden met Lego en Playmobil. Voor mij is dat allemaal hetzelfde. Veel artiesten zeggen dat trouwens, dat er geen scheidingslijn is tussenmuziek maken of kleren stikken. Sommige mensen hebben gewoon die drang wat voor materiaal dan ook in een vorm te gieten, iets te maken, constant. Dat stopt niet. Weet je, soms loop ik ergens van de ene kamer naar de andere en merk niet echt dat ik in een andere omgeving ben, omdat ik zelf denk wat er om me heen staat. Nu stel ik het een beetje extreem misschien, maar sommige dingen dringen echt niet tot mij door. Snap je? De wereld vlak rond mij is in mijn leven een soort constante." HUMO: 'I dreamed myself to solitude' zing je in 'Stamina'. Weet je nog waar en wanneer je dat schreef? CARLENS: "Ja. In de trein naar Brussel, op een treinkaartje, dat stuk over mijn vader toch. Ik heb altijd wel een bic bij me, al schrijf ik de meeste teksten gewoon thuis, aan tafel." HUMO: Wat gebeurde er die keer op de trein? CARLENS: "Ik zag mijzelf en waar ik vandaan kwam en ik dacht: 'Shit, wat is er misgegaan?' (grijnst). Het moest eigenlijk een heel zwarte tekst worden, maar toen hij afwas, dacht ik: dit kan niet, zo zwart kun je niet zijn. Dat heeft geen zin. En dus schreef ik dat positieve einde en stopte er grappige muziek onder." HUMO: 'I used to play with toyguns and toyknives/ but my daddy/ He never taught me how to kill/ He told me how to take the blame.' Had je dat graag geleerd? CARLENS: "Vechten? Zeker en vast. Al weet je natuurlijk niet wat er dan zou gebeuren. Uit dat nummer is een strofe weggevallen. Een grap ook, waarop het ritme opeens naar ska overging en ik na 'I left my family and my kin' zong: 'So I tried some of this/ I tried some of that/ And then some motherfucker hit me with a baseball bat/ He learnt how to talk/ So he didn't when we met/ He just smashed my face and ruined my hat, now how about that?/ I wish I could fight/ I'd tell the motherfucker wrong from right/ But maybe it's good that I can't/ Cause otherwise maybe I'd be that motherfucker. Spijtig eigenlijk hè, dat dat er is uitgegooid." HUMO: Nu kan ik me jou in veel vermommingen voorstellen, maar niet als een motherfucker met een baseball bat. CARLENS: "Nee, ik ook niet. Maar die weerbaarheid zegt mij wel iets. Gisteravond - ik was binnen nog wat spullen aan het pakken, begon op straat een gast mijn vriendin uit te schelden: 'Pute...', hoorde ik. Zodra ik buitenkwam liep hij weg, maar ik stond helemaal te trillen van de behoefte die gast op zijn gezicht te slaan. Ik wilde dat echt, ook al weet ik dat ik misschien mijn hand zou breken. Een paar uur later dacht ik nog steeds: die gast, wat denkt die wel? Een gebroken neus zou hem toch 's doen nadenken voor hij nog 's tegen een vrouw scheldt. Een gast tegen een vrouw, het is zo superoneerlijk." HUMO: Ter voorbereiding las ik oude dEUS-interviews en daarin zei Tom Barman toevallig: 'ik hou niet van teamsport. Geef mij maar squash, lekker competitief, lekker de tegenstander afmaken.' CARLENS: "Ja, Tommy is ook zeker geen vechter - hem kan je zo (schiet pluisje weg) omver gooien, maar bij is wel heel competitief. Wat dat betreft heeft hij wel een vechtersmentaliteit, sterker dan wie ik ook ken, eigenlijk. Dat is toch wel iets datje leert, denk ik. HUMO: Maar, zing jij: 'I was told to be discreet/ And to be able to take an insuit... I was told to fear/ And fear alone would help me what to choose.' In plaats van competitief zijn leerde jij de kat uit de boom kijken. CARLENS: "Ja, dat is het. Zo ben ik opgeleid. Daar kom ik vandaan, uit de Kat-uit-de-boom-kijk-wereld. En Tommy komt meer uit de Kat-in-de-boom-kijk-wereld (lacht). Maar dat is echt wel goed ook. Dat besef ik door en door. Zonder Tommy - en echt alleen hij hè, niemand van de andere muzikanten ging zo hard - zonder hem zou het allemaal niet gebeurd zijn en zou ik hier nu niet met jou zitten praten. Echt, Tommy is niet te houden. Ik voel mij nooit in competitie. Ik vind het soms ook heel jammer dat er overal zoveel competitie heerst, vaak bij de bron al. In de studio, bijvoorbeeld. Iedereen wordt gedwongen rekening te houden met de tegenstanders en hindernissen op de markt: andere groepen, de radiostations..., en dat is tegengesteld aan hoe het zou moeten zijn, en heel nadelig voor de muziek. Je moet natuurlijk wel een béétje willen behagen, anders is niemand geïnteresseerd. Maar ik ben helemaal niet zo moeilijk. Ik heb geen vreemde muzikale hersenkronkels. Ik hou van hele doordeweekse muziek, zoals Queen. (Grinnikt:) Ik snap dus echt niet dat iedereen dat niet schitterend vindt. Sommige arrangementen zijn ongeëvenaard. Heb je onze limited edition niet gekregen? Wat spijtig. (Zet 'm meteen op:) Die hebben we echt helemaal zelf gemaakt. Niet in Amerika, en zonder producer, snap je? Deze is echt helemaal homebrew. We waren met zijn drieën hier boven in mijn studioke, niets gerepeteerd, alles ineens opgenomen. We doen zulke dingen heel vaak, maar ze komen zelden op cd. Voor een cd moet je altijd door dat hele proces heen en via mensen die erin geloven, want-het-kost-geld, maar deze plaat ont stond echt helemaal vanzelf. Maar goed, nu wil ik dus concessies doen. Ik ben een beetje ouder aan het worden. Vroeger wou ik niks: niet op T/W spelen, niet op tournee gaan... Nu denk ik: maar wat wou je dan eigenlijk? Ik dacht vroeger dat dat allemaal verkeerd was, niet voldoende respectvol tegenover het heilig doel waar we mee bezig waren." HUMO: Nu is het doel niet heilig meer? CARLENS: "Jawel, maar het resultaat moet wel de wereld in." HUMO: 'I was told to be discreet and be able to take an insult. But I was so discreet nobody noticed me momma' (uit 'Stamina'). Nu kom je op en vul je een hele zaal. Zo was het op de kleuterschool dus nog niét. CARLENS: "Helemaal niet. Ik wás er gewoon niet. Tot mijn veertiende: toen kreeg ik een soort shock, ik keek om me heen en dacht: dit wil ik niet. Ken je de randgemeenten van Antwerpen? Daar kom ik vandaan, uit Merksem. Soms ga ik er nog terug en dan zie ik weer dezelfde gezichten, in dezelfde rondjes draaien als vijf jaar geleden. Dat leek me zo eng, in die grijze wolk verdwijnen, alsof je wordt uitgegumd. Ik hoorde nergens rond mij goeie muziek, zag overal dezelfde kleren... Dat kan toch niet? dacht ik. Waar is Freddy Mercury? Die was niet veraf. Hier in het centrum van Antwerpen, eigenlijk. Tommy ken ik via mijn zus. Zij was hem tegengekomen toen hij een gitarist zocht. Ik zou alleen invallen, dat had ik hem gezegd. Ik had toen Moondog Jr. al." HUMO: Dus wat deed je na je humaniora? CARLENS: "Toen ben ik met dEUS op tournee vertrokken. Ja, ik heb nogal lang over mijn humaniora gedaan. Tot ik eindelijk naar de kunsthumaniora mocht, vloog ik overal buiten omdat ik alleen maar tekende. Maar goed, daarna ben ik direct met Tommy gaan samenwonen. We werkten allebei in een restaurant: Tommy diende op, ik was afwasser en moest het restaurant schoonmaken (grijnst). Ik heb ook nog even wat geworsteld op de Jazzstudio, heb een tijdje op straat gespeeld om wat geld te verdienen en ben roadie geweest bij Ashbury Faith, maar vanaf dEUS ging alles vanzelf. En behalve een korte tegenslag twee jaar geleden gaat alles nog altijd vanzelf." HUMO: Je doelt nu op Moondog Jr., die vanwege een bejaarde Duitse roker met dezelfde naam geen Moondog Jr. meer mocht heten, en op de onmogelijke keuze tussen jouw groep en dEUS? CARLENS: "Neen. Het grootste probleem was de ruzie met het ma- nagement en de platenfirma, die totaal niet begrepen wat er aan de hand was." HUMO: Zij wilden scoren met dEUS en zich niet op Moondog Jr. richten, en ze hadden ook liever dat jij je op dEUS concentreerde. CARLENS: "Ja. Ze deden net alsof ik niet meer met DEUS meespeelde en ik mij er niet voor inzette, en dat was bullshit. Ik was er keihard mee bezig. Dat ze mij met Moondog Jr. probeerden te stoppen heeft ook niets geholpen. De tweede dEUS-plaat heeft evenveel verkocht als de eerste." HUMO: Maar nu zit je bij Warner. CARLENS: "Ja. Ongelofelijk, hé. Ric Urmel heeft mij gewoon versierd. Het was niet meer 'oké-dan-je-mag-een-plaatje-maken', nee, Ric wou mij echt. Hij belde alle dagen. En dat, moet ik eerlijk zeggen, deed wel veel deugd. We hebben ook een nieuwe gitarist, Bjorn Eriksson. Hij is éénentwintig en hij heeft een dochter van vier. Een groot deel van zijn leven heeft hij pampers vervangen en ondertussen is hij een prachtige schrijver en beheerst hij een gitaartechniek waar ik gek van word. Ik vond hem in een café waar bij zat te spelen. Hij had nog totaal geen carrière. Daar had hij ook nog geen enkele poging toe gedaan, want hij was vader. Ik heb hem ongelofelijk vaak binnengelaten in wat ik lang geleden begonnen ben, maar niet in alles. Ik heb zelf ook nog zoveel, en je kunt niet alles op een plaat zetten. Hij zal, dat weet ik zeker, op een bepaald moment al die muziek op een eigen plaat kwijt moeten. Hij beseft dat ook. Maar het is wel goed dat wij elkaar nu zijn tegengekomen, dat hij weet wat er met mij is gebeurd en welke vergissingen ik heb gemaakt." HUMO: Vergissingen? CARLENS: "Ja, de vergissing dat ik dEUS heb verlaten. Dat is misschien wel heel goed geweest voor de carrière van Zita Swoon, maar dat was wel een ego-beslissing: Ik Moest Mijn Plaat Maken. Twee weken geleden heb ik nog lang met Tommy gesproken. Op een gegeven moment zei hij: 'Ik hoop echt dat dEUS bij elkaar blijft. Làng.' Toen hij dat zei, voelde ik mij zo vreselijk stom: waarom ben ik daar ooit weggegaan? Het was steengoed: de muziek, de energie, alles klopte, alles liep. Enfin, het was niet uitsluitend een ego-beslissing, er waren ook nog een paar andere dingen die niet meer konden, maar het was er zeker een deel van." HUMO: 'I was told to fear, and fear alone would help me what to choose', zing je. Maar die beslissing nam je niet uit angst maar uit sterkte. CARLENS: "Ik vind het zo frappant dat iedereen dat zo ziet. Iedereen zegt altijd: het is toch echt fantastisch dat jij bij dEUS bent durven vertrekken. Voor mijj is dat helemaal geen heldendaad. Ik moest er gewoon weg en ik woù dat: want ik wou mijn muziek maken. Maar waarom zeggen mensen nooit tegen mij: jij bent toch eigenlijk wel een egoïst, hè. Waarom kon je niet gewoon bij dEUS blijven?" HUMO: Functioneer jij onder spanning? Tom Barman zei: 'Hoe meer druk er op mij staat, hoe beter.' CARLENS: "Ja. Maar Tommy, amaai! Als je die 'ns voor een scanner zou zetten en X-rayen, ik denk niet dat je veel mooie dingen zou tegenkomen. Zijn lichaam is, zal ik maar zeggen, niet meer in originele staat. Ik wéét dat hij zo functioneert. Dat is ook een van de redenen waarom ik niet meer met hem kon werken. Hij teert daarop." HUMO: Op vulkanische im- en explosies? CARLENS: HJa, en hij trekt iedereen daarin mee. De hele groep, de platenfirma... Alles is pas op het laatste nippertje af, maar echt ´lles, hè. De gsm, dat weet ik zeker, is voor Tommy uitgevonden. Het levert mooie dingen op, maar het gaat ook ten koste van veel, ook van hemzelf. Dat kan niet goed blijven gaan, zeker niet als je ook nog eens stimulanten gebruikt om het vol te houden." HUMO: Wat bedoelde je net toen je zei: 'ik probeer nu echt een beetje te werken zoals ik dat wil, maar zonder de Führer uit te hangen'? CARLENS: "Dat je in de groep open moet staan voor elkaar, niet alleen voor elkaars mening, maar ook elkaars verlangens: wat wil de ander? Want ik wil wel de popster zijn en het interview met Humo doen, maar Bjorn wil dat misschien ook wel. In de muziek net zo. Iedereen wil zijn ding kwijt." HUMO: Je moet kunnen dienen en heersen, zei je al eens. CARLENS: "Ja. In Kiss my Jazz speel ik een achtergrondrolletje en ik voel mij daar perfect gelukkig. Maar in dEUS had ik niet echt een achtergrondrolletje, hè. Ik kon daar veel kwijt, alleen had Tommy nogal een uitgesproken mening (lacht). Maar hij is dan ook supergetalenteerd." HUMO: Jullie samen, dat gaf toch wel iets. CARLENS: "Nou... Maar de nieuwe plaat van DEUS, amai, ik heb 'm al gehoord. Die is heel, héél sterk. En ik heb er niks op gedaan. Dus Tommy kan het ook zonder mij, hoor. Echt héél goed. HUMO: Jij hebt zijn plaat al wel gehoord en hij die van jou niet? CARLENS: "Die van mij was al af, dus mocht ik die van hem horen. Ik wilde niks van de nieuwe dEUS horen voor mijn plaat af was, en zij ook niks van die van mij. Dat wilde ik echt: alles eventjes helemaal gescheiden houden. Er was altijd zoveel invloed op elkaar. Bij wijze van experiment wilde ik wel 'ns zien wat dat zou geven zonder die uitwisseling. Zo is het gegaan: Tommy en ik hebben elkaar dit jaar misschien vijf keer gezien. Ik vind de muziek aan beide kanten veel beter. Je hoort duidelijk veel minder compromissen. Die plaat van dEUS klinkt zo samen; echt, de nummers zitten zo goed geconstrueerd, precies zoals Tommy is, helemaal in lagen opgebouwd, heel knap. En die van mij is zoals ik ben: heel simpel, simpele nummers, geen mengelingen meer." HUMO: Maar samen waren jullie toch ook ongelofelijk. Waren het niet juist de contrasten tussen jullie en de strijd in de muziek die het bijzonder maakten? CARLENS: "Ja, dat is misschien wel zo, maar je kunt een strijd niet artificieel in stand houden. Een strijd is een strijd en als hij gestreden is, is hij gestreden. Dat moment hebben we gehad. Ik draai de platen van dEUS heel veel. Ik kan er nu afstand van nemen en ze echt zien zoals ze zijn: keigoed (lacht). (Denkt na:) Natuurlijk is strijd het beste wat er is voor de muziek. Competitie houdt je ook wakker en zweept je op. Maar het gaat om de nuances, hè. Want wat genereert die strijd, wat genereert het resultaat, die muziek, bij de toeschouwer? Wat maakte die strijd die jij zag bij jou los? Met wat voor gevoel ging je naar huis?" HUMO: Opgewonden, denk ik. CARLENS: "Ja, maar waarover was je opgewonden? Waarom ben je opgewonden? We hebben veel opgewonden meiskes backstage mogen ontvangen en ik dacht soms van: 'Shit, dit gaat helemaal mis.' Wat gebeurt er? Waar gaat al dat excitement naartoe?" HUMO: Naar de slaapkamer, waarschijnlijk. CARLENS: (Lacht) Ja, maar niét naar de mijne. Ik was toen al met Laurence. Neen, ik zou toch graag willen dat het in een paar nummers een beetje duidelijk is. Bijvoorbeeld: als Prince zingt: 'The reason why my voice is so clear, is cause there's no smack in my brain', dan is de boodschap duidelijk: 'If you wanna be like me, if you wanna be as cool as me, don't use heroin.' Prince is bijvoorbeeld een artiest die mij goesting doet krijgen om gezond te leven en respect te hebben voor mijzelf en anderen, voor vrouwen, om spiritueel te zijn ook. Het is toch mooi als je zoiets teweeg kan brengen? Ik zeg niet dat ik dat doe; daarvoor heb ik nog te veel werk aan mezelf. Maar mensen ertoe aanzetten iets bewuster te leven, met een auto op gas te rijden, geen kleren te kopen waarvan je weet dat ze door kinderen in de derde wereld zijn gemaakt, ik zeg maar iets, en niet de hele tijd jointen, te smoren en trips te pakken... Want ik kan nu ook een plaat opzetten die mij het gevoel geeft: 'Let's go, we gaan onszelf in de prak zuipen. En dat zal plezant zijn.' Het is ook heel vaak heel plezant geweest, maar op een gegeven moment voelde ik aldoor: 'Er is toch zeker meer dan dat.' Ik zou graag rustig worden, echt rustig worden. van binnen ook. Dat is iets dat ik graag zou bereiken. Maar goed, daaraan zal ik nog werk hebben tot het einde. Soms maakt alles om mij heen mij bang en onzeker, soms ook niet; dan sta ik erboven. Maar ik denk ook echt dat ik heel gewoon ben, dat iedereen alles voelt wat ik voel, al die angsten en die twijfel en die schuld. Dat is ook de relevantie van die plaat, dat mensen dat allemaal kunnen herkennen. Dat is toch wat muziek voor mij doet: 'I've learnt more from a three minute record, baby, than I ever learnt in school' (lacht). Ik zag de duivel vroeger thuis overal, tot ik Tom Waits hoorde zingen: 'Don't you know there ain't no devil, that's just God when he's drunk.' HUMO: In 'Stamina' zing je ook: 'I dreamt myself to solitude/ And left behind my family and my kin.' CARLENS: "Ja, ik heb er nooit meer geslapen sinds ik er ben weggegaan. Nù wordt het soms moeilijk, omdat je toch beseft dat jouw bloed daar stroomt, dat je hen ondanks alles moet respecteren. Maar toen ik weg ging had ik dat niet, toen was het zoals in 'Pinocchio'; je gaat gewoon weg en het is feest: drinken, spelen, vrouwen. Ja, toen was dat zo. Ik was toen veel meer popster dan ik nu ben, eigenlijk (grinnikt). Ik voelde me altijd veel meer Freddy Mercury voor ik zelf op dat podium stond." HUMO: Je schildert ook nog steeds. Op dat schilderij daar in de hoek heeft de man een gitaar en de vrouw een stengun in haar handen. CARLENS: "Ja, maar zij is niet gewelddadig. Zij beschermt, Zij staat ook binnen de omheining; hij erbuiten. HUMO: Laurence, je vriendin, was heel lang roadie bij dEUS, toen bij Moondog Jr., en tijdens dit interview oefent ze nu al twee uur op haar trompet. Is muziek voor haar even belangrijk als voor jou? CARLENS: "Zij houdt ook wel van muziek, maar veel vrijblijvender. Het is niet haar leven. Hoewel zij ook constant bezig is met Zita Swoon. Ze is geen roadie meer, maar ze helpt nog wel; ze is onze tourmanager en ze regelt onze boekhouding. Wij hebben dus niet zo'n relatie waarin we elkaar eens in de veertien dagen op restaurant zien. Wij doen alles samen. Ik kan mij eigenlijk niet voorstellen hoe mijn leven zou zijn geëvolueerd zonder haar. Het zou totaal anders gelopen zijn, op alle gebied, ook met de groep. Ze is superbelangrijk. Wel maf hè. Stel ie voor dat zij wegvalt? Dat denk ik wel eens. Maar ja, voor haar zou dat ook raar zijn. Je vindt niet zomaar overal een popster die alle dagen graag de afwas wil doen en ik vind niet overal zomaar een vrouw die mijn versterker wil wegrollen." HUMO: Hebben Tommy en jij nu eigenlijk besloten samen weer iets te doen? CARLENS: "Ja, we gaan misschien een duet maken. Het probleem is alleen: hij wil nooit gaan slapen voor vijf uur 's morgens en dan sta ik bekant op." Zita Swoon: Maandag 2 november, AB Club, Brussel (02/548.24.24), dinsdag 3 november, Vooruit, Gent (09/267.28.28), donderdag 26 november, Cactus Club, Brugge (050/33.20.14).

If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included.

go to the media index