|
Moondog Jr. markeert
nieuwe opleving van Vlaamse popscene
Moondog Jr. en Morphine,
Nighttown, Rotterdam. Moondog Jr. vanavond in Breda (Para) en op 28/10 in
Amsterdam (Melkweg). Morphine vanavond in Paradiso, Amsterdam.
De Vlaamse popscene
maakt een nieuwe opleving door. Zo'n twintig muzikanten manifesteren zich
in Antwerpen in formaties van steeds wisselende samenstelling, waarbij
druk wordt geëxperimenteerd met het instrumentarium.
De eerste groep die zich (vorig jaar) uit die pool losmaakte was dEUS.
Een kwintet dat de nachtzijde van het leven bezong in een rauwe sfeer,
die herinnerde aan de odes aan de zelfkant van dichter-performers als
Tom Waits en de chansonnier Jacques Brel. Schorre stemmen, van kleur voorzien
met hulp van accordeon- en vioolflarden, riepen het beeld op van natte
kasseien, mannen met gleufhoeden en opgestoken kragen - het cafè
na sluitingstijd.
Stef Kamil Carlens speelt bas in dEUS, maar heeft in de (verwante) formatie
Moondog Jr. voor een paar maanden de identiteit van zanger-gitarist aangenomen.
Met indringende liederen dwong hij dinsdag bewondering af in het Rotterdamse
Nighttown, waar Moondog Jr. voor het eerst in Nederland optrad na het
voorproefje dat de groep gaf op het Lowlands Festival. Nighttown was zo
bij de hand geweest de ruwe Antwerpse diamant in èèn programma
te combineren met het al wat langer meedraaiende Amerikaanse trio Morphine
- ook een groep die zich verlaat op luie jazzy grooves en hoekig rockende
ritmens.
Moondog Jr. doet het weer anders dan dEUS, niet met accordeon en viool,
maar met een twinkelende elektrische piano naar oud model (Tom Pintens
op de Fender Rhodes) en een gepassioneerde saxofoon (Benjamin Boutreur)
- boven een solide basis van drums en contrabas (Aarich Jespers en Tomas
de Smet). Carlens is zo'n jongen die dolblij is als hij z'n gitaar vast
heeft en liedjes mag zingen, maar die zich ongemakkelijk voelt zodra de
muziek stopt. Maar zo onhandig als zijn presentatie is, zo gemakkelijk
gaat het kreunen en knauwen hem af.
De grillige vormen van de nummers herinnerden aan de experimenteerdrift
van dEUS: het contrasterende refrein van Bombo, de klankcollage in The
Ricochet waardoorheen Carlens vermoeid hijgend en steunend de tekst uitsprak.
Details als een repeterend Rhodes-motiefje, een lage losse toon uit de
baritonsax of het schootharmonium in het bittere TV song gaven het werk
een eigenzinnige draai.
Morphine doet in originaliteit niet onder voor Moondog Jr.: waar de Belgen
de heterogene klank nog verrijken met allerhande percussie, toeters en
fluitjes, verstaan de Amerikanen de kunst van het weglaten. Zanger-bassist
Mark Sandman, die van vier snaren kennelijk in de war raakt, speelde slide
op een tweesnarige bas. Drummer Billy Conway beperkte de omvang van zijn
drumstel tot het strikt noodzakelijke, en saxofonist Dana Coley liet zich
niet door een tweede saxofonist bijstaan, maar bespeelde in Super Sex
en Radar een tenor- en baritonsaxofoon tegelijk.
Na het indrukwekkende uur Moondog JR. kwam de set van Morphine moeizaam
op gang. De partijen van stem, bas en saxofoon ontliepen elkaar niet veel.
Eentonigheid lag op de loer. Maar als ze met vuur worden gespeeld zijn
de lage monomane meldieën de charme van deze groep. De stroefheid
verdween na ruim een half uur met 'the most positive song in the history
of history', getiteld Yes.
|
submitted by PAUL VAN GORP
