|
Antwerps kwintet
Zita Swoon combineert het onmogelijke
MUZIEK - Zita
Swoon. Zuiveringsgebouw, Westergasfabriek, Amsterdam. 23 juni
Stef Kamil Carlens,
zanger van de Antwerpse groep Zita Swoon, gooide dinsdag kralenkettinkjes
van plastic het publiek in. Plectrums, drumstokken en handdoeken zie je
nog wel eens voorbijkomen tijdens een popconcert - op weg naar griipgrage
handen van fans - maar kralenkettinkjes?
Of nee, laten we dit stukje anders beginnen.
Was het maar vast oktober! Dan is de nieuwe cd van Zita Swoon uit. Maar
ja, de opnames zijn net afgerond, dus het duurt nog drie maanden voor
Helden in de winkel ligt.
Dat is het ook niet echt. Opnieuw.
Antwerpen telt sinds een jaar of vier mee in de internationale popwereld.
Uit een muzikantenkliek zijn de afgelopen jaren bands als dEUS, Kiss My
Jazz en Zita Swoon (voorheen Moondog jr.) ontstaan. Ze paren blues- en
chanson-gevoel aan een eclectische muzikale belangstelling.
Mwah.
Onder de vlag van het Holland Festival gaf het kwintet Zita Swoon in de
Club de Ville op het Westergasfabriekterrein een voorproefje van zijn
nieuwe plaat. Op papier was dit het aantrekkelijkste poponderdeel van
het festival en de band maakte die verwachting waar.
Dat is een beetje een vlakke woordkeus.
De draadjes in de hoofden van de vijf Zita Swoon-muzikanten zijn verkeerd
met elkaar verbonden. De songs van de groep zijn opgebouwd uit dingen
die domweg niet te combineren zijn. Kitscherige orgelakkoorden, een slide
op een dobro-gitaar, een new wave-beat, contrabasloopjes van de
drum'n'bass, een hoge, geknepen zangstem die veel weg heeft van een te
snel afgedraaide teken filmstem, gitaarfeedback, smeltende samenzang.
Dit alles aan, in en door elkaar gespeeld met de losheid van een jazzgroep.
Niet te vatten en tegelijk spreekt er een niet mis te verstane melancholie
uit. (Is het ABBA wat daar doorklinkt?)
Zita Swoon herhaalde geen van de ongeveer tien nieuwe nummers. Nog honderd
dagen, dan kan hij op repeat. Vreselijk. Een concert als een Tantaluskwelling.
|