go to the media index

About	ANNOUNCEMENT OF CONCERT DURING HOLLAND FESTIVAL, AMSTERDAM (NL), WESTERGASFABRIEK
Source	DGKRNT HOLND FSTVL
Issue/date	23rd June 1998
Author	Martin Hendriksma

transcribed by PAUL VAN GORP

Please e-mail me if you can provide a translation for this text

Zita Swoon speelt Vlaamse kippenvelblues

Zita Swoon houdt van het experiment. Tijdens eerdere concerten speelde de Antwerpse band, die bekend is geworden onder de vroegere naam Moondog Jr., onder een filmdoek. Tijdens het Holland Festival luisteren ze hun optreden op met theatrale acts. Een gesprek met zanger/bassist Stef Kamil Carlens. De telefoon in huize Carlens rinkelt drie minuten nadat de bloedstollende WK-voetbalwestrijd België-Mexico is afgelopen. Maar de bewoner heeft het door zijn landgenoten zwaarbevochten gelijkspel niet gevolgd. Stef Kamil Carlens is nog een beetje van de wereld. Een paar uur geleden is hij met het vliegtuig in België geland, na een verblijf van vijf weken in Los Angeles. Daar heeft zijn band Zita Swoon de derde cd opgenomen. 'Met behulp van veel computers en sequenzers, een duidelijk steviger plaat dan de vorige twee,' zegt Carlens desgevraagd. Gelukkig maar, want de Antwerpse band maakte naam met twee intieme, breekbare albums: Everyday I wear a greasy black feather on my hat (1995) en Sunrise, a 1996 score (1997). Invloeden uit de blues, pop, country en jazz smeedt de band op unieke impressionistische wijze samen. Dat hangt samen met de - althans voor een popband - onorthodoxe bezetting van contrabas, piano, akoestische gitaar en saxofoon. Ook exotische instrumenten als de dobro worden niet geschuwd. Het resultaat is een onopgesmukte melting pot van stijlen, qua temperament vergelijkbaar met het werk van Tom Waits en Randy Newman. Noem het kippenvelblues.

Dat de naam van de band in Nederland nog weinig bellen doet rinkelen heeft twee redenen. De eerste albums werden gemaakt onder de naam Moondog Jr., een naam die de band vanwege een auteursrechtelijke kwestie - er bestond al een Nederlandse Moondogs - naderhand moest opgeven. Zita Swoon ('Dat betekent zoiets als een gelukkige naar wie hevig wordt verlangd,' zegt Carlens) moet dus nog naambekendheid opbouwen.

Andere reden: de bandleden houder er naast Zita Swoon nog tal van andere activiteiten in de kunstwereld op na. Dat is meteen ook het unieke aan de Antwerpse muziekscene. Zoals Carlens, zes jaar lang bassist bij de Belgische top-act dEUS, voor zichzelf begon met Zita Swoon, zo hebben de leden van zijn band op hun beurt weer eigen bandjes elders. Op die wijze ontstond er de afgelopen jaren een ware hausse aan Vlaamse popmuziek, met als trefwoorden een ongebreidelde passie, authenticiteit en experimenteerlust. Bekende namen, behalve dEUS, zijn inmiddels de semi-klassieke Anarchistische Abendunterhaltung en het jazzy Kiss My Jazz.

Zita Swoon zal zich daar binnenkort ongetwijfeld bijvoegen. Al is het maar vanwege de bijzondere presentatie van de concerten, waarbij voortdurend uitstapjes naar andere kunstdisciplines worden gemaakt. Het tweede album Sunrise is een soundtrack bij de gelijknamige, stomme jaren-twintigfilm van de Duitse regisseur F.W. Murnau. Bij live-optredens van Zita Swoon werd de film op een groot doek vertoond. Daaronder zaten de musici de bijpassende muziek te spelen. Voor het optreden tijdens het Holland Festival blijft het filmdoek thuis, zegt Carlens. Wel zal het optreden worden voorzien van theatrale acts, maar over de inhoud daarvan wil hij niets verklappen. 'Dat moet een verrassing blijven. Trouwens, ik moet daarover zo aanstonds eerst nog met de andere bandleden vergaderen.'

If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included.