| About | CARMEN |
| Source | DE STANDAARD ONLINE |
| Issue/date | 16/09/02 |
| Author | GEERT SELS |
submitted by BART VAN BELLE
translated by
ILSE VASTIAU
|
|
Original link http://www.standaard.be/nieuws/cultuur/index.asp?articleID=DST16092002_051 Een rockbitch genaamd
Carmen ENGLISH With Carmen, stage-manager Ivo Vanhove has again found a fatal lover, just as it was the case with Lulu, Marguerite Gautier (La dame aux camélias) or Mimi (Rent). Adored, yes, but desperately looking for real love. How contradictory this all may sound, this little gipsy woman is shackled by a craving for liberty. When she‘s got feelings for a man, she wants him not to declare his love, because she knows she would refuse him in that case. What would this be called: Amorphobia? The greater part of stage-managers would do anything to avoid these melodramatic stories. But Ivo Van Hove doesn’t make part of that majority. No, he made it a topic. It seems like he wants to prove to us that tears and heartache can be played without getting droll or apathetic. Lately, he’s been using music a lot for that purpose. In Carmen his ambition is very big: he wants to create a kind of new style that will please young people. He asked Stef Kamil Carlens (Zita Swoon) to write the music. The production has something of a real rock concert with an additional song included! It even lasts as long as the average concert (90 minutes). Some poses of the actors could have been that of pop stars. The sensuality of the ‘classic’ Carmen is sometimes really far away. We can say the same according to the special effects: rotating spotlights, sudden changes of yellow-orange-green …A pianist, a drummer, a bassist and a keyboard player are performing live. Carmen, Don José or the toreador Escamillo does lead vocals.
It has to be said that it becomes overdone when we look at the use of the microphones. It leads to real artificial situations whereat two actors are almost interviewing each other. Much of the nuance gets lost because the actors have to bid against the bass line. And why maintain the impression of a rock concert even if there are lots of dead moments (changing clothes and bringing attributes on stage)? Besides, the songs don’t rock… This could mean that the producers haven’t found each other entirely. It’s clear that Van Hoves query for a decent language to express melodrama isn’t over yet. He often forgets that the way to the tears is much more interesting than the tears themselves. We could conclude that this young team misses some maturity. A rock concert in musical style, that will surely be the case one day. But to express melodrama in a modern and plausible way…well, that’s something else… DUTCH Net als Lulu, Marguerite Gautier (La dame aux camélias ) of Mimi (Rent ), heeft regisseur Ivo Van Hove met Carmen andermaal een noodlottige liefhebster gevonden. Ravissant en aanbeden, dat wel, maar vruchteloos op zoek naar echte liefde. Hoe paradoxaal het ook mag klinken, het zigeunerinnetje Carmen wordt aan banden gelegd door haar vrijheidsdrang. Voelt ze zich aangetrokken tot een man, dan vraagt ze dat die zijn liefde niet verklaart, wetend dat ze hem dan zal afwijzen. Hoe zou zoiets heten: amorfobie? De meeste regisseurs lopen in een wijde boog rond deze melo-dramatische verhalen met vaak larmoyante afloop. Niet Ivo Van Hove, die heeft er een agendapunt van gemaakt. Hij lijkt ons te willen bewijzen dat tranen en liefdeslijden ensceneerbaar zijn zonder potsierlijk of melig te worden. De laatste tijd doet hij daarvoor opvallend veel beroep op muziek. In Carmen heeft hij geen mindere ambitie dan een nieuwsoortige mengvorm uit te vinden die aanslaat bij jongeren. Hij vroeg Stef Kamil Carlens (Zita Swoon) om muziek te schrijven. De productie is volledig opgebouwd volgens de grammatica van een rockconcert, een bisnummer incluis. Zelfs de duur, negentig minuten, komt aardig in de buurt van een set. Sommige poses van de acteurs zijn herkenbaar uit de popwereld. Carmen gaat soms zo onbesuisd uit de bol dat de sensualiteit ver te zoeken is. Met zijn roterende spots en zijn plotse geel-oranje-groen wisselingen vanuit de nok, is de belichting onmiskenbaar die van een concert. Een pianist, drummer, basgitarist en keyboardspeler voeren de muziek live uit en bepalen door hun opstelling het bewegingsverkeer op het podium. Een ander ijkpunt in zo'n bezetting, de leadzanger centervoor, wordt afwisselend ingenomen door Carmen, Don José of de stierenvechter Escamillo. De rocksymboliek wordt te bepalend als het op microfoongebruik aankomt. Het leidt tot artificiële situaties waarbij twee acteurs elkaar haast staan te interviewen. Doordat hun replieken vaak tegen de voortbrommende baslijn moeten opbieden, krijgen ze eenzelfde intensiteit en gaat veel nuance verloren. En waarom per se de indruk van een rockconcert volhouden, als de set veel dode momenten kent -- met materiaal aanslepen of omkleden -- en de liedjes vrij gezapig klinken? Het zou er kunnen op wijzen dat de makers elkaar niet helemaal gevonden hebben. Van zijn zoektocht naar een gepaste taal om melodrama weer te geven, is Van Hove voorlopig nog niet thuis. Al te vaak laat hij de personages in zelfbeklag toe, daarbij vergetend dat de weg naar de tranen onnoemelijk interessanter is dan de tranen zelf. Allicht mist deze jonge acteursploeg nog wat maturiteit om daar meer gelaagdheid in te leggen. Of hij kiest voor symbolen, die wel functioneren als theaterteken, maar buitengewoon onhandig zijn in het gebruik. Wie onder de sluier van Carmen terecht komt staat onder haar invloed, is de suggestie, maar Don José en luitenant Zuniga lijken veeleer te staan schuilen onder een tweepersoonsburqua. Een musicalachtig rockconcert, dat zal er ooit zeker van komen. Maar melodrama op een moderne en geloofwaardige manier weergeven, dat is een ander paar mouwen. Toneelgroep Amsterdam/Transparant met ,,Carmen''. Nog op 20 september in De Warande (Turnhout), 25 tot 28 september in deSingel (Antwerpen), 9 tot 12 oktober in Kaaitheater (Brussel), 18 en 19 oktober in Vooruit (Gent) |
|
|
|
If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included. |
|
|
[Back to the Zita Swoon Homepage]