| About | LOWLANDS REVIEW |
| Source | http://www.students.cs.uu.nl/~agzweede/lowlands.txt |
| Issue/date | 15th September 1999 |
| Author | Bertil Van Zweeden |
submitted by PAUL VAN GORP
submitted by PAUL VAN GORP
|
|
Please
e-mail me if you can provide a translation for this text
|
|
Lola Let op, dit is een hopelijk meeslepend verhaal met vreemde personages, een hoop rot- zooi, barre omstandigheden en zelfs een ontmoeting met een grote ster. Mijn eerste meerdaagse campingfestival en dat leverde bij mij vooral veel verwondering over de overal opduikende en tot in alles doordringende viezig- heid van een dergelijk festival op. Naast de enorme berg afval die de flevopolder in drie dagen te verwerken krijgt (een beter milieu begint bij de schoonma- kers), neemt je eigen hygiënestandaard ook geleidelijk af. Dit resulteerde in een interessant gevoel na afloop van het festi-val. Ik heb het nog nooit zo heerlijk gevnden om weer een douche te kunnen pakken en schone kleren aan te kunnen doen. Net zo heerlijk als het vreselijk tevreden gevoel dat me overviel toen ik dinsdag na Lowlands (symbolisch maar ook omdat ik, inmiddels succesvol gebleken, moest solliciteren voor een weekendbaan bij een trouwpakkenzaak) mijn mooiste kleren aantrok. Maar laten we bij het begin beginnen. Vrijdagmiddag kwamen we op Lowlands aan en dit had het voordeel dat we bij de poort meteen door konden lopen. Helaas hadden we hierdoor wel een mindere plaats op de camping. We hielden residentie aan het eind van camping vijf vlakbij een Lucky Strike-vlag. Een flink eind lopen van het festivalterrein, dus, waar we dan ook zo lang mogelijk bleven. Van een eerder aangekomen vriend hoorden we dat de portiers voor twee geeltjes wiet van hem hadden ingenomen. Die van ons hebben we dus in onze onderbroek naar binnen gesmokkeld. Heel raar trouwens van de organisatie om blowen te verbieden. Een servicemedewerker vertelde ons dat ze er tot donderdagavond diep in de nacht over hadden vergaderd maar uiteindelijk op een algeheel verbod uitkwa- men. Ik zag zelfs een servicemedewerker een brandende joint uit iemand zijn handen trekken. Heel raar want mij is altijd duidelijk gemaakt dat derge-lijke festivals niet om de muziek gaan maar om het blowen, zuipen en neuken. Heel raar want in de camping- winkel werden wel gewoon lange vloeitjes verkocht. Waar zou je die nou voor moeten gebruiken? Het lukte ons ook nog om allebei vierentwin-tig blikjes langs de douane te krijgen. Tip: trek geen metal-shirt aan want dan word je altijd gecontroleerd. Ik droeg een saaie groene trui en ik werd niet gecontroleerd in tegenstelling tot twee van mijn vrienden die in een zwart metalshirt de toegangspoort passeerden. Om dat onze groep al eerder aangeko-men was, hoefden we na al dat zware sjouwen gelukkig geen tenten meer op te zetten. Nu heb ik al zoveel regels volgetikt en nog steeds geen letter over muziek, want die treedt hier pas het verhaal binnen. Sick of it All was de eerste band waar we ons de tent voor uithesen. NY hardcore doet me nooit zoveel maar dit vond ik wel een geinig bandje. Ze maken echte meezingers, een soort Frans Bauers, die jongens. Daarna naar de Flaming Lips, het eerste nummer klinkt bekend van de radio. Gave bloedvlek had die man op zijn gezicht. Maf optreden maar de muziek klonk hier en daar wel erg ouderwets. Daarom gingen we maar naar Breakbeat Era, dat een vreselijk goed optreden weggaf. Live jungle is superopwindend, het deed me erg aan Reprazent denken maar hier en daar werden accenten anders gelegd. Cardigans heb ik alleen maar het laatste kwartier van gezien en dat om te kijken hoe leuk Nina Persson eruitzag (strak truitje, leren broek). Stomme reden misschien maar er kwamen nog zoveel gave bandjes. Niet zoals Atari Teenage Riot dan want daar vond ik werkelijk helemaal niets aan. Ik dankte onze lieve heer op mijn blote knieën dat ik oordopjes bij me had. Die muziek bestaat uit òf een Public Enemy- ritme òf een gabberritme òf een punkritme met daaroverheen de nogal aritmisch ge- schreeuwde teksten van Alec Empire en een r&b-achtig strippende female MC plus een flinke bak noise. Behalve dat het me erg moe maakte (net als gabber wat ik soms wel goed in elkaar vind zitten maar waar ik niet lang naar kan luisteren) is ATR vooral behoorlijk grappig, niet goed wel hard. Die teksten roepen op tot revolutie en een enkel pretpunkje geeft dan nog wel enthousiast bijval maar de rest van het publiek, Generatie X, lacht zich gewoon de pleuris. Tijdens dit concert raakt een jongen uit onze groep zijn horloge kwijt in de pit. Zijn vriendin ging natuurlijk zoeken na afloop. Het geploeter in de modder leverde haar drie horloges op maar geen een was die van haar vriend... Nu heb ik dus een cool Bart Simpson-horloge met hologramwijzerplaatdeksel thuis liggen. Door ATR heb ik slechts een kwartier van Orbital gehoord maar dat kwartier smaakte naar veel meer. Jammer maar helaas. Op zo'n festival moet je constant keuzes maken, de ene keer doe je dat goed, de andere keer blijkt de uitkomst minder gelukkig. Omdat er zoveel tegelijk speelt, kunnen twee mensen een totaal verschillend festival beleven en dus absoluut niet zinnig discussieren over de beste act van het festival. 's Nachts hebben we nog een uur van `The Trip' meegepikt. Een langzame film over een LSD- trip. Na een uur hebben we de zaal verlaten want ons benevelde brein kon een dergelijke vertoning niet meer aan. Ik zag nauwelijks samenhang tussen de verschillende scenes van de trip. Fountains of Wayne is zeker geen slechte band en ik vind ze ook best wel leuk; ik heb hun eerste album nog op een bandje. Ze geven heel -Hans Kraay sr.- degelijke optredens weg waarbij het publiek zich opperbest vermaakt met meezingen en crowdsurfen. Toch stond ik verveeld met mijn armen over elkaar naar hun concert te luisteren. Ik keek namelijk al verlangend uit naar Gang Starr de volgende dag en die laatste band lijkt op een heel ander niveau te zitten dan Fountains of Wayne. De muziek van Gang Starr is veel subtieler en de teksten zijn veel diepgravender in mijn ogen. De Fountains zijn een soort Posies of Guided by Voices voor beginners. Tijdens Lowlands bracht de muziek van de fonteinen me in een staat die ik wel vaker heb: dat ik een gloeiende hekel aan de hele rockwereld krijg. Dan verlang ik naar de funk van zwarte muziek stromend door mijn hele lijf en lach ik de knieëndansers bij rock uit. Dan verafschuw ik de bedekte onderkoelde emotie van blanke rock en voel ik behoefte aan de pure ongeremde emotie van veel zwarte muziek, die me helemaal kan neerslaan maar me ook helemaal kan ophijsen. Dan scheld ik inwendig op de typisch Westerse arrogantie van sommige rockfans en ben ik trots op de eclectische openheid van bepaalde hiphop. Wedden dat er volgend jaar r&b op Lowlands staat, nadat het omarmd is door de muziekelite? Anyway, er werd dus veel bespiegeld daar in die voor de Fountains of Wayne op dit vroege tijdstip te grote tent. Na het optreden liepen we dat gebruikelijke pokke-eind naar de golftent om daar Def P. solo bezig te zien. Best wel een aardig optreden maar de nummers varieerden veel te weinig in tempo waardoor het saai werd. De band was trouwens ook niet supergoed. Dat was wel anders bij de Postmen, die ik liggend op een heuvel aan een kant van de Alfatent heb gadegeslagen. Maar het was mijn zesde keer Postmen en daarom boeide hun optreden me niet zo meer. Mijn vrienden vonden het geschikte muziek om blowend bij in het gras te liggen en daar sloot ik me bij aan. Jammer dat ik hun beste livenummer `U wait' niet langs heb horen komen. Is die nog gespeeld? Ik moest wel op tijd weg want de eerste van de drie vooraf door mij als must bestempelde acts stond op het punt van beginnen: Public Enemy. In de Golftent was het vreselijk warm op dat moment en dat zou alleen maar erger worden door het springen tijdens het concert. Ik heb me altijd verbaasd over alle vijfde wielen bij Public Enemy en dat kwam nu weer boven. De S1W's zijn vooral houterige dansers die totaal niet dreigend zijn zonder Uzi's. Professor Griff is een fout karatemannetje. Hier zet ik niet voor niets een verkleinwoord want hij lijkt net een kind qua grootte, ook qua gedrag trouwens. Flavor Flav speelt altijd de rol van grappenmaker bij Public Enemy en ondanks dat zijn klok kleiner is geworden, is hij nog steeds wel geinig. De werkelijk belangrijke leden van Public Enemy zijn de Bomb Squad, Terminator X en Chuck D. De eerste groep doet niet mee op toernees en Terminator was afwezig en zijn vervanger (iets van `Laurence Swann' of zo?) was niet echt slecht maar haalde totaal niet het niveau van Terminator, een van de beste DJ's around. Alles kwam dus neer op Chuck D, een zware taak waar hij zich maar ten dele van kweet. Public Enemy begon slecht met een te sloom nummer. Een dergelijk concert moet met een `in your face'-opening begin-nen, dat gaat bijvoorbeeld perfect met `Bring da Noise'. Stel je voor: het intro van Flav doet hij achter de coulissen en op het 'Bam' van Chuck D springt de band het podium op begeleid door stroboscopische lichteffecten. Zo had het moeten gaan. Public Enemy deed blokken oude nummers afge- wisseld met nieuwe nummers. Logisch, en misschien een beetje zielig voor hen, was dat de oude nummers veel meer respons van het publiek opriepen dan de nieuwe. De uitvoering van `Fight the Power' was matig, die van `By the time I get to Arizona' en `Black Steel' okay maar dat zijn weer mindere concertnummers. `Bring da Noise' en `Do you wanna go our way' waren heel strak. Wat heeft dat nieuwe nummer een power, zeg! Ook nog nooit zoveel beroemde cameos in een clip gezien trouwens. Ik miste `Don't Believe the Hype' en wat andere meer uptemponummers. Het concert kende twee hilarische momenten, de eerste was na een solonummer van Flavor Flav. Hij vertelde dat zijn solo-cd binnenkort zou uitkomen die hij ons, zijn trouwe en dierbare publiek, al acht en een half jaar geleden had beloofd, let wel acht en een half jaar geleden, eight and a half years. Volgens mij wacht sowieso niemand op een solo-cd van deze hiphopnar, maar goed. Hij begon daarna te vertellen dat hij voor ons, omdat we zo lang hebben moeten wachten, rode t-shirts had die wij -it's amazing- mochten kopen. Nu was de maat vol volgens het publiek en toen hij over zijn website begon (dat dobbul-joedobbuljoedob-buljoe is toch onhandiger dan weeweewee), begonnen ze hem -hoe respectloos- uit te fluiten. Onverstoorbaar ratelde Flav door en als dank aan ons die hij zo gemist had, gooide hij zijn eigen rode t-shirt in het publiek. Een vriend van mij ving hem met een stel andere voorsterijers op maar zei dat de keuze tussen vertrapt te worden maar een kleine kans op dat t-shirt of een festival in goede gezondheid niet zo moeilijk was. Ik floot zelf trouwens niet want ik vind dat Flav altijd wel grappig blijft, zelfs als hij zijn eigen product schaamteloos aan het verkopen is. Het tweede leuke moment was later toen Professor Griff de klok van Flav te pakken gekregen had en er mee in de lucht stond te zwaaien. Hij vertelde ons hem te imiteren met t-shirts wat een heel komisch gezicht opleverde. Over het geheel gezien vond ik het geen slecht concert maar van Public Enemy, misschien wel de belangrijkste band van de eighties, verwacht ik meer. Daar verwacht ik een ervaring van die de rest van de optredens in de schaduw stelt [1]. Nadat het afgelopen was, heb ik een half uur op het gras voor de raket gelegen om bij te komen. Zo'n goed optreden was het dus weer wel. De helft van onze groep ging om 19 uur naar Lola Rennt, de andere helft was zoek of ging naar de Dropkick Murphys. Omdat ik Lola al gezien had, ben ik maar meegegaan naar de Murphys, hoewel Hepcat achteraf gezien misschien ook wel leuk was geweest. Over dit optreden kan ik echter niet zoveel zeggen, het ging een beetje langs me heen en ik heb onderwijl ook de cd-zaak, de Oor-tent (wat een vermoeiende prijsvraag) en nog ontelbaar veel meer tentjes bekeken. Na een excursie naar onze eigen tent was het tijd voor de Tindersticks. Dit is typisch zo'n band die iedereen mij al jaren aanraadt maar waar ik nooit iets van gekocht heb. Een paar minuten van deze band in de Golf en mijn bedenkingen van die ochtend tegen onderkoelde emotie waren verdwenen. Schitterende, ontroerende muziek. Het viel me op dat iedereen met tranen in zijn ogen stond te kijken en luisteren. Wat gemeen van de organisatie om dEUS vlak na deze band te programmeren! Nu heb ik de laatste twintig minuten van de Tindersticks niet meer kunnen horen om op tijd bij dEUS te kunnen zijn (we wilden vooraan staan). Ik ben al geruime tijd een grote dEUS-fanaat maar ik had ze nog steeds niet live gezien. Mijn vuurdoop viel me bepaald niet tegen, integendeel dit concert zal me nog lang nablijven. Een zinderende uitbarsting van energie met als hoogtepunt de versie van Hotellounge, die ik nog wel eens terug zou willen horen. Gelukkig is het optreden opgenomen alleen weet ik niet precies door welke omroep. Ik had altijd het idee dat de experimenteerlust uit dEUS verdreven was met het vertrek van Rudy Trouvé en Stef Kamil Carlens. Als dat al zo is, bleek het in ieder geval niet op dat podium in de alfa-tent. De Belgische band improviseerde er lustig op los. Trouwens, hoewel ik Stef Kamil Carlens in zijn non-dEUSwerk genialer vind dan Rudy Trouvé, geloof ik toch dat het afscheid van de laatste een groter gemis was voor dEUS dan het afscheid van de Zita Swoon-voorman. Het verschil tussen `Worst Case Scena-rio' en `In a Bar, under the Sea' is namelijk extremer dan het verschil tussen `In a Bar' en `The Ideal Crash'. Het optreden op Lowlands was in ieder geval schitterend. Het was ook nog komisch met de dan- sers van de clip van `Instant Street' op het podium. Die dans sloeg werkelijk nergens op en de dansers voerden hem ook volstrekt niet gelijk op maar dat droeg bij aan het ef- fect. Deze show maakte me duidelijk hoe ik over dEUS denk: als een band die een enkel moment perfect in een mooie song kan vangen. Cover van de avond: Tom Barman die `No Scrubs' zingt (wat het overgrote deel van het publiek trouwens niet eens herkent) [2]. Een ontmoeting met een vriend uit Utrecht voor de drukke bravotent, wat wonder boven wonder ook nog lukte, betekende het vroege sluitstuk van deze avond. Kon ik maar enigszins bevroeden wat me deze zondag te wachten stond, dan was ik vast vrolijk en fris uit mijn bed gesprongen. Nu ging alles moeizaam en zeurderig lang- zaam. Eigenlijk wilden we eens een stukje Skik zien maar dat redden we niet meer op tijd. We zijn toch naar de foxtrottent gegaan en wel om de tweede Cabaret Caroussel mee te pikken. Nu we op een multidisciplinair festival waren, konden we het niet laten om helemaal niets aan theater te doen. De eerste cabaretier was redelijk leuk: `het hol van de zeeuw' en de zelfbedachte trend blijf ik waarschijnlijk wel onthouden. Daarentegen had het tweede mens totaal geen humor. De halve zaal liep leeg en toch bleef ze op dezelfde voet voort- gaan, op een enkel idee een hele act baseren. In het programmaboek las ik dat ze op Came- retten een publieksprijs had gewonnen. Dat publiek daar is dan waarschijnlijk heel anders dan die verzameling Lowlanders in de foxtrot. Helaas kwam ze niet naar ons toe want we hadden afgesproken dat we zouden roepen `maar ik heb humor' als ze tegen ons zou gaan praten. Dan had de zaal helemaal dubbel gelegen en dat zou voor haar heel hard zijn geweest maar tevens een goede leerschool. Onbegrijpelijk dat zo'n vreselijk niet-leuke doos met zo'n slechte manier van grappen brengen überhaupt een prijs wint. Hoeveel deel- nemers waren er bij die Cameretten? Nu ik het toch over theater heb, vind ik de keuze van performende schrijvers op Lowlands nogal vreemd en inconsequent. Ronald Giphart en Herman Brusselmans zijn de Aqua en Toybox van de Nederlandse literatuur. Beter en inte- ressanter volgens mij zou zijn geweest om bijvoorbeeld August Willemsen, Arnon Grunberg of de beste jonge dichter van Nederland Ingmar Heytze uit te nodigen. Een als zodanig gepresenteerde Utrecht-avond had misschien ook leuk uitgepakt. Maar ik zit te veel te mopperen, mensen, want ik heb echt een fantastisch festival gehad. Zondag ging verder met Zita Swoon. Somehow someway raakte de muziek van de Belgen me dit keer niet zo. Misschien kwam het door de overdonderende ervaring van dEUS van de vorige dag of misschien door de slaap waar mijn brein nog geen afstand van had genomen. De discomedley was weer leuk hoewel niet bijzonder verrassend. Zita Swoon deed gelukkig wat meer langzame nummers dan op Virus. Dit is toch wel een criterium wat ik vaak gebruik om een concert te beoordelen: de afwisseling tussen langzame en snelle nummers. De band was gewoon goed maar het was denk ik niet zo aan mij besteed die ochtend. Nee, wat ik nodig had om weer op scherp te staan was een portie rauwe blues en rock 'n roll, verzorgd door het combo van Jon Spencer. De Blues Explosion bleek een perfect voorbeeld van een band die me op cd niet zo boeit maar mijn aandacht live van begin tot eind kan vasthouden. Als je met de JSBX mee gaat dansen word je meegetrokken en meegezogen in het ritme, steeds verder tot je niet meer kan en zelfs dan moet je mee blijven doen in die eeuwig doorgaande versmelting van gekte en agressie. Deze band zou met gemak op een hiphop- of een dance- festival kunnen staan. Het effect is overeenkomstig. Nog tijdens het einde van dit concert rende ik snel naar de leukste tent: de golf. Ik duwde, kroop en beukte mezelf naar een goede plaats om mijn favoriete hiphopband goed te kunnen aanschouwen. In de Daily Paradise stond dat Afu Ra een voorprogramma zou doen maar volgens mij is dat vervangen door een gastnummer tijdens het concert van Gang Starr. Juist, om die laatste band ging het dus. Alles begon met een man met een masker die wat stond te dj'en. Na de aankondiging van Gang Starr en wat `are you ready for Gang Starr's, ging het masker af en daar kwamen de flaporen te voorschijn. Het was dj Premier! Eerst moest het publiek nog een paar luidkeels zijn steun voor de band tentoonspreiden voordat de Guru het podium oprende. Hij trapte af met `Code of the Streets' als ik het me goed herinner. Of was het nou `Words I manifest'? Guru had er enorm zin in net als de crowd. Tussen een paar van de eerste nummers maakte hij een positieve opmerking over het shirt van iemand op de eerste rij. Helaas heb ik niet helemaal kunnen uitvissen om wat voor een shirt het ging: of eentje van Jurassic 5 of eentje van Jeru da Damaja. De versie van `Militia' was supergaaf. Gang Starr had namelijk niet alleen vaste gast en oude vriend Big Shug meegenomen maar ook nog eens die gruwelij- ke mc Freddie the Foxx. Volgens mij kan die willekeurig welke andere rapper compleet aan stukken scheuren. Heel goed dat zo'n man een comeback maakt op de ontstellend mooie beats van Primo. Ook Hannibal was op komen dagen voor zijn vers op `It's a set up'. De onderste naam op de gastenlijst was die van Afu Ra, een nieuwe groep of rapper dat heb ik nog niet helemaal door. Interessante stijl, ik ben benieuwd wanneer het album uit-komt. Ik moet toch altijd een plaat thuis een paar keer horen om een rapper te kunnen beoordelen op zijn woorden. Maar er is dus weer een nieuwe loot aan de boom van de Gang Starr foundation ontsproten die al acts als Jeru da Damaja, Group Home en M.O.P. heeft voortgebracht. Gang Starr zelf was erg geïnspireerd, Premier scratchde er heerlijk op los en Guru dropte zijn mooie poëtische teksten met verve. Een beter concert dan dat wat ik op Drum Rhythm'98 van hen zag. De band had er nu meer zin in, het geluid was stukken beter verzorgd en het podium veel groter. Het publiek kende volgens mij niet veel van de nummers maar deed wel enthousiast mee. Op Drum Rhythm hoefde Guru trouwens niet eens te rappen omdat het publiek al zijn teksten staccato meeschreeuwde. Bij Gang Starr heb ik het echt fantastisch naar mijn zin gehad. De band geeft geen spirituele concerten zoals Common en geen straight-up hardcore concerten zoals M.O.P. bijvoorbeeld. Nee, Gang Starr probeert op het podium een symbiose te bewerkstelligen tussen mooie en ronduit vette hiphop. Als het concert goed gaat, ontstaat er onder band en publiek een ware partyvibe, die de essentie van hiphop raakt [3]. De Gang Starr-haters (zijn die er...? vechten? om één uur voor het fietsenhok) gingen er al juichend vanuit dat het nu afgelopen was met het geklets over de Newyorkse hiphopband. Ze hadden het bij het verkeerde eind... Na afloop van het concert liep ik nog wat te slenteren door de golftent. Ik kon nog niet geloven dat het voorbij was en wilde een t-shirt of zo bemachtigen. Eerst keek ik links van het podium of de artiesten daar mis- schien richting backstage waren verdwenen, toen ging ik naar de rechterkant. Daar zag ik wat mensen in de met blauw zeil bespannen hekken hangen dus ik besloot datzelfde maar te doen. Ik spotte eerst Guru die zijn spullen in de toerbus laadde en daarna een ijs- berende Big Shug. Hij was de eerste die naar ons toekwam om handen te schudden. Misschien verrast door ons enthousiasme liep hij om de backstage-hekken heen naar ons toe. Samen met Guru!! Op de newsgroep rec.music.hip-hop werd eens de vraag gesteld `which rapper speaks most often to you?' Zo'n gewetensvraag beantwoord ik met Guru, vaak komen er wijsheden van zijn hand in mijn hoofd op als 'actions are reactions, don't be quick to judge, you might not know the hardships people don't speak of' of `if I wasn't kicking rhymes, I would be kicking down doors, creating social change and defending the poor'. Nu stond de bedenker van dit moois gewoon een meter voor mij handtekeningen uit te delen. De Guru van `ex-girl to the next girl' zag ik ook bezig, als een meisje hem vroeg haar t-shirt te signeren, schreef hij zijn tag recht over de borsten heen. Daarna gaf hij haar drie kussen en een intieme omhelzing. Op Drum Rhythm had ik al gezien hoe Big Shug na het Gang Starr-concert de mooiste vrouwen uit het publiek backstage uitnodigde. Was ik ook maar een popster... Omdat ik geen papier vond in mijn zakken, besloot ik om een hand- tekening op mijn oude Foot Locker-shirt te laten zetten. Guru schreef erop: " Guru/ Gang/ Starr/ NYC". Zwaar relaxt. Het viel me op hoe rustig en aardig hij met zijn fans omging. Aan iemand als Luc Nilis merk je bijvoorbeeld duidelijk dat hij een schurfthekel aan handtekeningen zetten heeft maar Guru stond daar heel op zijn gemak, nam de tijd voor iedereen en maakte hier een daar een leuk praatje. Veel devote fans vertelden hem dat hij `the greatest' was, zo ver ging ik nou weer niet. Bovenal stond hij de hele tijd te glimlachen. Dat vond ik wel geinig want op foto's heeft hij standaard zijn mond dicht om zijn glimlach niet te showen, denk ik. De man heeft een ongelooflijk ontwapenende glimlach en die zou ongetwijfeld zijn hardcore-imago schaden. Freddie the Foxx (heb ik ook nog een handtekening van gescoord) was er samen met medereus Big Shug. Die twee zaten de hele tijd grappen te maken. Bij Big Shug kon je t-shirts voor vijftig piek aan- schaffen maar ik had al mijn eigen Gang Starr t-shirt laten maken! Bovendien had ik geen rode cent meer. De hele Gang Starr-kliek zonder het schuwe genie Primo ging trouwens g ewoon tussen het publiek eten halen. Tussen deze zeer onverwachte ontmoeting en de Chemical Brothers hebben we alleen maar in het gras gelegen. Het vreemde bij hen was dat we de eerste paar nummers nog niet doorhadden of ze al zelf met hun muziek bezig waren. Vanaf onze plaats waren de manne- tjes achter de keyboards zo klein. De leuke, uitgelaten sfeer vormde een prima afsluiter van de optredens op dit festival. Perfecte feestmuziek gewoon. Tijdens de Chemicals dj'de hip-hopheld DJ Spinna in de India maar ik heb na de fantastische ervaring van Gang Starr gekozen voor de ontspannende drukte in de alfatent. Het dansen was zo heerlijk dat we besloten om de avond in de bravo-tent door te brengen. Hier was een technoparty aan de gang en zoiets had ik nog nooit meegemaakt. De sfeer is heel anders dan in een club als de Danssalon. Iedereen kijkt voornamelijk naar de grond of heeft zijn ogen dicht en be- weegt zich op de koude minimale muziek. Zo'n DJ kiest een beat uit en daar draait hij alle platen in en daardoor lijkt het alsof er urenlang hetzelfde nummer opstaat. Behalve dan dat je die uren helemaal niet ervaart want de tijd vliegt werkelijk voorbij. Wij hiel- den telkens na een uur een break en zeiden steeds tegen elkaar dat het leek alsof we net pauze hadden gehad. Zes uur lang dansten we zo en ik raakte niet eens bezweet. De muziek van Michel de Hey vond ik het leukste, hij draaide het meest funky. Op het laatst zette hij wat tracks op met voor die avond ongewoon lekkere baslijntjes. Steve Rachmad was heel hard en minimaal. De anderen zaten daar een beetje tussenin. Het publiek was anders dan bij andere evenementen op Lowlands. Op dit festival verbaasde ik me over die punkjes met superlange portemonnee-kettingen. Daar zie ik echt het nut niet van in, heel lastig lijkt me zo'n over de grond slepende ketting. Die dingen schijnen ook heel duur te zijn en dat vind ik wel erg onpunk. Veel mensen droegen de New Radicals-hoedjes die Samson waarschijn- lijk kwijtmoest omdat die band uit elkaar is. Zondag zag ik veel van die psycho's met beschilderde gezichten, spijkerarmbanden en Dimmu-shirts. Waarom wil iemand zich zo uitdos- sen? Je bent dan echt niet minder meeloper dan iemand die zich volgens de laatste trends kleedt, alleen loop je met een andere groep mee dan zij. Ze zien er enorm komisch uit, die Dimmu Borgir-fans. Sowieso lijken er veel mensen op Lowlands op zoek naar aandacht als ze een bandnaam op hun t-shirt dragen. Maar ik dwaal af. Een groot deel van het publiek tijdens de bravotechno-avond zag er uit als de mensen die zich normaal in de grote houseclubs ophouden. Nette kleren, een fris, schoon uiterlijk alsof ze zich helemaal niet afgepeigerd voelden. Er leken een hoop desperate mensen te zijn, contact met anderen makend om een tentgenoot voor de laatste nacht te vinden. Hoe ik dit weet...? Toen we helemaal in trance van het festivalterrein afgeveegd waren, besloten we om die nacht niet te gaan slapen maar de eerste bus om acht uur te nemen. In die dubbel- dekker werd Sky Radio opgezet. Veel reizigers maakte luidkeels bezwaar maar ik vond het heerlijk. Vrolijke melodieën van Shania Twain en Take That, even geen pseudo-intellectu- alisme en maniëristisch gedrag meer. Alles moet per sé apart zijn op Lowlands terwijl het soms gewoon gekunsteld of lelijk is. Pop = pop en niet klassiek. In de trein zat ik naast een Limburgse lowlandsveteraan die vond dat Lowlands elk jaar minder werd. Ik weet het niet want het was mijn eerste keer maar ik heb een erg leuke tijd gehad. De platendealer is er ook blij mee want ik heb inmiddels de laatste van dEUS en de eerste van Tinder- sticks gekocht. Die muziek van de Tindersticks wordt maar niet hard hoe ver ik de volumeknop van mijn cdspeler ook opendraai. Om half elf kwam ik maandagochtend thuis in Utrecht en daar stortte ik me in een diepe lange slaap. Bertil van Zweeden c.p. Gang Starr-Discipline
[1] Een paar gespeelde
nummers niet in een bepaalde volgorde: Do you wanna go our way?, Bring
da noise, 911 is a joke, Fight the power, Black steel, He got game, de
rest weet ik niet meer. |
|
|
|
If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included. |
|
|
[Back to the Zita Swoon Homepage]