Schilderijtjes op
trouwjapon
Stef Kamil Carlens heet
de man achter Zita Swoon. De Antwerpenaar is een creatief brein. Vliegtuigjes,
eigen kleding, hij maakt het allemaal. Gesprek met de Vlaming die ook in
dEUS speelde.
Antwerpen - De meest
spannende en prikkelende rockplaat van 1998 komt uit België. Het is
een plaat die toegankelijheid paart aan avontuur, disco aan chanson, introverte
momenten aan glamrock. 'I paint pictures on a wedding dress' heet het
album waarmee Zita Swoon onlangs verraste. De man achter deze plaat is
mager, verlegen, heeft lang blond haar en een androgyne uitstraling, en
heet Stef Kamil Carlens.
Zita Swoon is de Antwerpse rockgroep die in 1995, nog onder de naam Moondog
Jr., het album 'Everyday I wear a greasy black feather on my hat' uitbracht.
Destijds speelde Stef Kamil Carlens tegelijk als bassist in die andere
razendsnel aan populariteit winnende Belgische band, dEUS. Dat bleek in
de loop van 1996 niet meer te 'dubbelen'. En dus koos Carlens voor ijn
meest eigen geesteskind, Moondog Jr., waarvan de naam korte tijd later
- vanwege een andere act die al langer onder dezelfde naam opereerde -
in Zita Swoon veranderd werd. Voorjaar 1997 verscheen een grotendeels
instrumentaal album, waarvan de muziek 'live' uitgevoerd was bij de vertoning
van de klassieke speelfilm 'Sunrise' van F.W. Murnau uit 1927.
Met bassist Tomas de Smet, gitarist Bjorn Eriksson, gitarist/toetsenman
Tom Pintens en drummer Aarich Jespers ging Carlens verder. Hun optreden,
diep in de nacht tijdens het meest recente Crossing Border festival oktober
jongstleden in Den Haag was een regelrechte openbaring, waar met het verschijnen
van 'I paint Pictures on a wedding dress' nog eens een uitroepteken achter
geplaatst wordt. En alsof dat nog net genoeg is, werd er aan de eerste
oplage van het nieuwe album nog een tweede cd met de titel 'The sound
hobbyist' toegevoegd. Een half uur opnamen uit de keuken van Zita Swoon.
Vier en zestien sporen. Thuis opgenomen. Spontaan en zonder bijschaven.
"Als ik in de demo-fase zit dan bekritiseer ik nooit wat ik doe," zegt
Carlens. "Dan leg ik m'n ideeën neer. Pas als de eindstreep van de
definitieve opnamen naderen begin ik steeds meer te aarzelen. "The sound
hobbyist" laat die eerste fase horen. De pure emoties."
En 'I paint pictures on a wedding dress' dan?
"Een trouwkleed is toch het symbool van de liefde. En alle facetten van
die liefde ijn de schilderijtjes die er op gemaakt worden. De liefde,
de vriendschap, de genegenheid, de sekds. Het is misschien een wat naïeve
plaattitel. Maar het is ook heel naïeve poëzie. Daar hou ik van."
"En warom de plaat uiteindelijk klinkt zoals-ie klinkt, dat eclectische,
tsja... Weet je als je aan zo'n plaat werkt dan vertrek je in een bepaalde
richting. En dat wordt het dan. Het is vaak iets van één moment,
een snapshot, maar het bepaalt de groep wel weer voor twee jaar. Ik ben
geloof ik doorgaans ook niet zo melancholisch als op dit album..."
Vliegtuigjes
Z'n creativiteit stopt Stef Kamil Carlens overigens niet alleen in de
muziek. Hij schildert, maakt het merendeel van zijn eigen kleren en ontwerpt
speelgoedvliegtuigjes.
Speelgoedvliegtuigjes?
De Antwerpenaar knikt. Geen spoor van gène of ironie. "Dat heb ik
een tijdje gedaan, ja. Dan was er de goesting om wat ik als kind fascinerend
vond zelf te gaan bouwen. Ik gebruikte zowel bestaand speelgoed als afvalmateriaal
en ging daarmee dan aan de slag met de kunde van een volwassene. In de
kelder van mijn vorige huis heb ik nog een klein ateliertje met allemaal
spullen. Lege blikjes, wieltjes van oude kinderwagens. Ik doe dat gewoon
voor mijzelf."
"Als ik ergens mee aan begin vraag ik mijn ooit af wat ik er uiteindelijk
mee zou kunnen. Dat geldt voor die vliegtuigjes net zo goed als voor mijn
muziek of schilderijen. Het heeft ook allemaal met elkaar te maken. Die
kleding die ik ontwerp is omdat ik zelden iets in de winkel vind wat mij
behaagt."
Hij wijst op de knalrode pantalon met uitlopende pijpen die hij draagt.
Ook eigen snit. "En veel kleding komt uit de derde wereld. Uit naaiateliers
waar mensen uitgebuit worden. Daar wil ik niet mee lopen. Dat vind ik
ook zo absurd van die Amerikaanse rappers. Die hebben de mond vol over
onderdrukking maar ze zweren wl bij Nike en o, die spullen waarvan bekend
is dat ze door kinderarbeid op de markt komen."
Zita Swoon treedt
zaterdag 19 december op in Den Haag (Het Paard).
|
transcribed by PAUL VAN GORP 
