media

go to the media index

About REVIEW ZITA SWOON CONCERT, UTRECHT, TIVOLI 11/02/99 Source UTRECHT NIEUWSBLAD Issue/date 12th February 1999 Author Mark Roos submitted by MAARTEN DEKKER

Please e-mail me if you can provide a translation for this text

Zita Swoon live nog niet klaar Zita Swoon, 11 februari, Tivoli, Utrecht De Vlaming Stef Kamil Carlens is één van die persoonlijkheden die popmuziek van nu zo interessant maken. Gisteren trad Carlens, een bleek, iel manneke dat meer wegheeft van een antiheld dan van een popidool, op met 'zijn' band Zita Swoon in een uitverkocht Tivoli. Een raadsel waarom iemand die zo weinig voldoet aan het beeld van een getapte rock-'n-roll-jongen en zulke 'moeilijke' en onalledaagse muziek maakt zo veel publiek op de been weet te brengen. Het huidige succes van Carlens en zijn vier begeleiders heeft alles te maken met het eind vorig jaar verschenen album 'I Paint Pictures On A Wedding Dress'. Na het prachtige debuut 'Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat' en 'Sunrise', soundtrack bij een film van F.W. Murnau uit 1927, is 'I Paint Pictures...' het doorbraakalbum van de groep. In feite is Zita Swoon een typisch product uit de eclectische Belgische popstal. Net als landgenoten dEUS (waar Carlens jarenlang deel van uitmaakte), Flowers for Breakfast en het veel te vroeg opgeheven Evil Superstars maakt het vijftal muziek die pas na enkele luisterbeurten charmeert, mengt het onverenigbaar geachte muziekstijlen als funk, grotestads-blues, chanson, lo-fi en (glam)rock tot een organisch geheel en wil het niet gezien worden als een typisch product van de Belgische popschool. Zowel op de albums als live is Carlens, die een avontuur met zijn Zita Swoon prefereerde boven een gemakkelijkere weg naar de roem met dEUS, de regisseur van de band. Tijdens de nummers maakt de in het dagelijks leven behoorlijk introverte Carlens wilde bokkensprongen en citeert hij voortdurend uit de muziekgeschiedenis. Zo horen we een flard van 'Ring My Bell' van discodiva Anita Ward, een snufje Hank Williams en een eerbetoon aan funkateer Maceo Parker voorbijkomen. De contrasten die de albums van Zita Swoon zo bijzonder maken, komen live nauwelijks uit de verf. Soms klinkt Zita Swoon alsof het middenin een soundcheck zit. Het songmateriaal is goed, maar de uitvoering ervan mist de subtiliteiten en beheersing van de albums. De band laveert voortdurend tussen pure muzikale poëzie en onnavolgbare piepknor, tussen kakafonische ketelmuziek en effectief minimalisme. Als bezoeker wisselen het krommetenengevoel en kippenvel elkaar in rap tempo af. De studioband Zita Swoon is voorwaar één van de meest imponerende groepen van het laatste jaar, Zita Swoon de liveband is dat (nog) niet.

If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included.

go to the media index