media

go to the media index

About INTERVIEW WITH SKC Source MUSIC MAKER Issue/date February 1999, Issue 2 Author Roberto Palombit transcribed by FRANK LANSSENS

Please e-mail me if you can provide a translation for this text

De Belgische groep Zita Swoon leverde met I paint pictures on a wedding dress een van de beste CD's af die dit jaar in de Lage Landen zijn gemaakt. We spraken spil Stef Kamil Carlens. Stef maakte in de jaren negentig onder andere deel uit van de Antwerpse groepen A Beatband en Moondog Jr. Hij speelde ook bij dEUS, een Belgische groep die sinds Worst Case Scenario uit 1994 in heel Europa een begrip is. In 1996 verliet Stef de groep terwijl deze net was doorgebroken. Kon hij zijn ei niet meer kwijt, Stef:'Nou dat ei was niet het grootste probleem. Hoewel, er waren erg veel ideeën en die botsten soms. Dat is trouwens ook het geval met Zita Swoon. Teveel ideeën zijn net zo lastig voor een band als te weinig. Op een gegeven moment reserveer je gewoon bepaalde nummers voor je eigen plaat. Die neem je dan op met anderen. dEUS werkt nog steeds zo. Er komt binnenkort een vierde plaat uit, waar ik niet aan meegewerkt heb, maar ook daar kunnen de leden maar een klein aantal ideeën kwijt. Het botst altijd, maar misschien is dat wel positief. Ik heb nog steeds een goed contact met dEUS. Ik wilde nooit echt weg maar bepaalde omstandigheden hebben er toe geleid. Je moet soms beslissingen nemen in je leven.' Ik heb de biografie van Zita Swoon gelezen. Het is één grote Belgische spraakverwarring. De leden schilderen, tekenen, spelen in verschillende bands. 'Dat is ook zo, maar met de drummer speel ik bijvoorbeeld al acht jaar samen, met de bassist en de gitarist al vijf, zes jaar. Dus het valt wel mee. Maar je hebt gelijk, iedereen heeft altijd in verschillende bands gespeeld en dat zal ook altijd wel zo blijven. Het doet een beetje denken aan hoe het in de jazz werkt. Van het spelen in één band kun je niet leven. Dus je krijgt een soort huurlingensysteem. Jazzmuzikanten spreken bij ons altijd van we hebben nog een 'jobke'. Zo spreken wij nooit over muziek. Ik doe geen 'jobkes'. Zita Swoon is wel degelijk een band, ook al spelen we allemaal in diverse groepen. Al die bands zijn ons leven. Het is niet zo maar wat!' De muziek van Zita Swoon is zeer veelzijdig. Waar luister je naar? 'Naar van alles en nog wat. Jazz, klassiek en ik heb wel wat met Nederlandstalige muziek. Raymond van het Groenewoud vind ik geweldig. Prachtig. Ik ben ook weg van Wannes van de Velde. Dat is zo schoon en hij maakt nog altijd prachtige pop. Ik vind dat hij zelfs beter en beter wordt. Het is een soort volksmuziek. Daar gaat mijn interesse wel naar uit. Volksmuziek. Ik houd ook van Arabische volksmuziek, van Spaanse volksmuziek. Wannes maakt eigenlijk een soort Belgische flamenco. Het meeste houd ik van singer/songwriters, mensen als Bob Dylan, Neil Young, Captain Beefheart, Van Morrison, Joni Mitchell en Tom Waits. Beefheart is misschien wel de meester van de poëzie. Maar ook in de muziek. Bob Marley is ook een sterke invloed.' Als ik naar je teksten luister begrijp ik ieder woord maar ik kan er in eerste instantie geen touw aan vast knopen. Maar dat zijn in wezen mijn favoriete teksten. Dat is een groot compliment. Ik wil me er niet mee vergelijken maar als je naar Beefheart blijft luisteren, hoor je op een gegeven moment iets dat waardevol is. Hij werkt heel sterk in beelden. Hij schijnt nu uitsluitend te schilderen. Ik werk ook heel sterk in beelden. Joni Mitchell doet dat ook. Het mag best verhalend zijn. Bob Dylan en Nick Cave werken vaak heel schetsmatig. Die laatste plaat van Bob Dylan is schitterend. Ik vind hem alleen live altijd zo slecht. Het rammelt aan alle kanten. Terwijl hij ook een paar goede liveplaten heeft gemaakt. Die laatste dubbele live-CD uit de jaren zestig die onlangs verscheen vind ik niks. Dat is duidelijk een commerciële zet. Ik heb hem ook gekocht. Hij wordt aan het eind voor Judas uitgemaakt. Spectaculair maar die versies van de nummers die ik al kende zijn niet bijzonder. Je kunt beter Live At The Budokan aanschaffen. Of de laatste box van Bruce Springsteen. Een van de weinige boxen met materiaal dat onterecht is blijven liggen.' Thuis opnemen. In 1997 verscheen de CD Sunrise, een soundtrack die Stef Kamil Carlens in opdracht heeft geschreven bij een stille film uit 1927 van F.W. Murnau. De single Couldn't She Get Drowned kreeg vooral in België veel airplay. 'Ja ook hier heb je weer te maken met het visuele aspect hè. Letterlijk! Ik heb beelden omgezet in muziek. Vroeger improviseerden een pianist en een violist vaak bij stomme films in bioscopen. Het enige verschil is dat ik er muziek bij heb gecomponeerd die vast staat.' Hij ziet I Paint Pictures On A Wedding Dress als zijn eerste echte CD. De CD is opgenomen in New Orleans onder leiding van Malcolm Burn, een technicus producer die onder andere bekend is van zijn werk met Daniel Lanois. En dat terwijl hij thuis een eigen studio heeft. 'Ik kan in principe alles thuis opnemen. Ik heb een 24 sporen Yamaha Promix volledig programmeerbare digitale mengtafel. Er zitten effecten in, compressie; noem maar op. Je kunt er snap shots mee saven, een mix of de EQ in no time veranderen. Het is een fantastische kleine tafel met twee effectenracks en niet zo duur. Dan heb ik een 16-track harddiskrecorder van Akai en een sampler van Akai, een XL 3000. Verder een oude Cubase versie met een Atari een een lampen (buizen, red.) voorversterker van Bellari. In Amerika populair maar hier nog niet zo. Ik zou graag een oude lampenmicro hebben vanwege de warmte en de heldere klank. Maar ik heb er het geld niet voor. Voor de stem heb ik daarom een Audiotechnica 4050 gebruikt die ook niet slecht is. En dan heb ik nog B&W luidsprekers. Ieder bandlid gebruikt de studio voor zijn projecten. We beschikken nu ook over Pro Tools. We hebben in New Orleans opgenomen omdat we een aanbieding kregen om met Malcolm Burn te werken en die wilde in New Orleans opnemen. Wij dachten New Orleans, geweldig, dat laten wa ons niet ontglippen. Ik heb er twee maanden gewoond en dat was een hele ervaring. Maar onze muziek heeft niks met die stad te maken, hoewel hetzelfde eigenlijk geldt voor Antwerpen. In Oor stonden wij in een artikel over de Antwerpse scene. Klote! Wij hebben geen clubs als Paradiso of de Melkweg. Er is geen Antwerpse scene. Er gebeurt daar niks.'

If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included.

go to the media index