| About | Concert in Vooruit , Gent |
| Source | DE STANDAARD |
| Issue/date | 2? March 2001 |
| Author | Peter Vantyghem |
submitted by WOLF VAN PAEMEL
|
|
Please
e-mail me if you can provide a translation for this text
|
|
Zita Swoon og niet
ingespeeld voor nieuwe cd GENT -- Met zijn nieuwe cd, ,,Life = a sexy sanctuary'', probeert Zita Swoon luchtiger popmuziek te maken. Maar op het premièreconcert dat de groep in kunstencentrum Vooruit speelde, klonken de vijf heren eerder als een fusie van hardrock en disco: een moeilijke combinatie. HET is hun vijfde cd in haast evenveel jaar. Hun derde échte album, want twee platen waren gemaakt als film- en theatermuziek. Al die tijd bleef de bezetting dezelfde, en groeide Zita Swoon uit tot één van de cultbands in België en Nederland. Met Stef Kamil Carlens als romantisch sekssymbool. Carlens is een ambigue figuur, op wie je moeilijk greep krijgt. Hij bleef de eerste twintig minuten van het concert in een nokvolle Vooruit zo onderbelicht dat het de fotografen tot wanhoop dreef. Sterallures zijn hem vreemd, maar precies door ze te ontkennen en toch excentriek te zijn, wordt hij een wat mythisch personage. Een alternatief, sterk vrouwelijk publiek vindt hem aantrekkelijk. Ik maakte onbewust een beetje de vergelijking met het concert van PJ Harvey, enkele dagen geleden in de Ancienne Belgique. Ook daar hoorde je soms drie gitaren, maar het verschil in ,,sound'' was enorm. Het was alsof Zita Swoon door een modderige akker ploegde. In de actuele single ,,Hot hotter hottest'' liep het wat beter, maar dat kwam misschien doordat Carlens wat hoger zong en er plots wat neoneffecten achter het podium voorbijschoten. Dat het concert na een halfuur gunstiger evolueerde, had met twee dingen te maken. Vooreerst was de klank vanaf ,,My heart belongs to someone else'' iets beter. In ,,The Banana Queen'' wisselden de muzikanten even van instrument en kwamen er meer toetsen bij. Ten tweede gooide Carlens zijn jasje uit. Dat laatste was een keerpunt. In de ongeordende, maar wel organische aanpak van Zita Swoon kan een vocalist zich immers niet permitteren veel cool te etaleren, zoals Polly Harvey dat deed. Er dient gewerkt te worden, en Carlens begon over het podium te molenwieken, zette zich achter de nieuwe songs en huilde als een indiaan. Op die momenten maakte Zita Swoon zich waar. Blues, rock en disco vloeiden uniek samen in een nieuwe taal. Het was een beetje goedkoop om op het einde ,,Popmuzik'', een kitscherige superhit voor M in 1978, te coveren, maar het accentueerde nog maar eens de merkwaardige hang van deze groep naar theatrale muziek. Stef Kamil Carlens kan wonderlijk broos klinken wanneer hij zijn trage songs over Josie zingt (op de nieuwe cd staat er weer één), maar verkiest op dit moment te spelen met stijlen die ritmisch hard gaan. Dat afsluiter ,,Disco'' de enthousiaste zaal helemaal meekreeg, zal niemand verbazen. (basicly, it comes down that zita swoon played kindof messy and unorganised, but that skc is a god) |
|
|
|
If you have any additions or amendments, however small, please mail me at zitareviews@mandarinmedia.com and it will included. |
|
|
[Back to the Zita Swoon Homepage]