discography

Afgelopen vrijdag was het dan zover: onverwacht vroeg was de nieuwe cd Everyday I wear a greasy black feather on my hat (een titel die wel iets aparts heeft, dacht ik zo) van Moondog Jr. al beschikbaar. Het is nu ruim 48 uur en vele luisterbeurten later. Tijd dus voor een persoonlijke beschouwing.

Laat ik ten eerste melden wat mij opviel toen ik de cd voor het eerst luisterde, gelegen op de bank met m'n hoofdtelefoon op standje erg hard en het bijhorende booklet in de handen. 1 Kant van het uitvouwbare ding staat vol met foto's van de bandleden. De andere kant bevat op precies dezelfde plaatsen de negatieve versies van die plaatjes. Op deze manier verschijnt er een soort diepte als je het papierwerk tegen het licht houdt.

Grappig, maar het gaat natuurlijk om de muziek. Het moge bekend zijn dat ik hoge verwachtingen had. Uit de volgende opsomming zal blijken dat die verwachtingen wel degelijk waargemaakt zijn.

Love 609
Een swingend muzikaal intro. Het is een beetje bombastisch en niet erg kenmerkend voor voor Moondog's stijl, maar toch een aansprekende binnenkomer.

Moondance
Heeft wel wat weg van General Electrique (Tom Barman's tweede band, waarvan binnenkort ook een album moet uitkomen. Zeker weten dat dat ook stevig smullen wordt). Moondance is een afwisselend nummer; soms klinkt het wat ingetogen/jazzy, soms is het instrumentaal gezien wat steviger. Erg sterk.

Jintro & the great luna
Stef's zang wordt slechts begeleid door zwaarmoedige pianogeluiden. Deze klaagzang heeft af en toe wel wat weg van Tim Hardin. Het wordt heel mooi en gevoelig vol overgave gebracht. Op het eind laat Stef zijn hese stem helemaal gaan.

Moondog
Dit is de eerste oude bekende, het werd al eens eerder in een akoestische sessie gespeeld. In de albumversie zijn veel instrumenten en backing vocals toegevoegd. Bij de eerste keren luisteren komt dat vreemd en rommelig over als je alleen de akoestische versie kent, maar het went na een paar keren luisteren. Nu klinkt het veel voller/electronischer, maar ik vond de akoestische versie mooier. Desalniettemin een topper op dit album. Grappig is het toepasselijke (Moondog?)-geblaf op het einde.

Canto Hondo
Vol ruis, maar dat stoort niet. Een kort instrumentaal intermezzo. Het is goed geplaatst, maar verder niet bijzonder.

Cachita
Een van de beste nummers. Het mystieke nummer begint op een spannende fluistertoon, waarbij Stef's stem vervormd wordt. Spaanse en Franse fragmenten zijn erin verwerkt. Het komt wat onheilspellend over, alsof er steeds gevaar dreigt. Doet me af en toe wat denken aan Ween's Buenas Tandes Amigo in de God Part II (U2)-uitvoering. Na verloop van tijd wordt het steeds chaotischer; vooral de piano lijkt een eigen leven te gaan leiden. Zeker bij de afsluiting van dit magnifieke werkje, waar het instrument zich totaal afscheidt van de rest van het nummer.

Waiting 'til you're gone
De luisteraar komt weer tot rust na het geweld van Cachita. Het gitaarwerk heeft wat van Morricone's Once Upon A Time. Een prijsnummer. Prachtig baswerk van Tomas de Smet. Het past goed na Cachita, want ook in dit nummer is sprake van een ingehouden spanning. Af en toe is er iets te horen dat lijkt op het ritselen met een chipszakje, hetgeen ik niet helemaal begrijp.

TV song
Naar ik begrepen heb is dit de eerste single. Ook dit was al bekend n.a.v. eerdere sessies (o.a. van dEUS bij hun 2 meter sessie en op Lowlands vorig jaar). Ook hier zijn verschillende instrumenten toegevoegd, maar hier past het perfect i.t.t. bij Moondog. Het is en blijft een intens mooi nummer. Als ik muziek zou maken, zou ik graag zo'n nummer de wereld in slingeren. Prachtige tekst.

Jo's wine song
Lijkt zo te komen van Neil Young's Mirrorball, dit gezien de gitaren, het orgel, en af en toe de ingetogen stukjes met hoog stemmetje.

Shall I let this good man in
Elke keer als ik dit nummer hoor is het net of ik luister naar een kerkmis gehouden in de gospelstijl. Dit rustige nummer spreekt me niet direct zo heel erg aan. Het orgeltje komt op mij erg zeurderig en een beetje irritant over. Misschien kan het nog veranderen, maar van mij had het best achterwege kunnen worden gelaten.

Canto Hondo 2
Vervolg van het eerder instrumentaaltje met bijhorende ruis. Ach, het is wel leuk, laat ik het daar maar op houden. Dit en Shall I let this good man in vormen in mijn oren een soort pauze/tussenstuk op het album.

Love is a heave brick
Het vijfde nummer van de VPRO sessie dat toch op het album is gekomen. Behalve dat het mooi is, valt er niet veel over te melden.

Bombo
Na een langzaam begin, wordt overgesprongen in een swingend deuntje, waarna hetzelfde afwisselende patroon zich nog een keer herhaalt. In dit nummer is duidelijk te horen dat Stef c.s. wel degelijk eens naar X-legged Sally hebben geluisterd.

Blues for Sammy
Hierbij komt de jazzkant van Moondog weer naar boven, waarbij ook wat vluegjes blues (toepasselijke titel dus) worden meegenomen. Blues for Sammy was ook al bekend van de VPRO sessie van het begin van dit jaar, toen de groep nog de naam SKC Moondog & A Beatband droeg.

The Ricochet
Een nummer met een weldoordachte sterke opbouw. Beginnend met wat percussie en een kinderorgeltje of zo, draagt Stef de tekst op eentonige wijze voor. Al snel komt de piano erbij, waarna al vrij snel wat hoge backing vocals worden toegevoegd, die zich langzamerhand meer gaan manifesteren. Het nummer krijgt een andere wending wanneer de drums erbij komen. Op deze manier wordt langzaam naar een climax toegewerkt, waarbij tussendoor ook nog even een auto verongelukt. Na de climax wordt het nummer in hoog tempo weer erg kaal tot het einde al onverwacht snel daar is. Op de een of andere manier vind ik dit nummer erg bij Cachita passen.

Ice guitars
Wouw! Wouw! En nog eens Wouw! Dit nummer rockt en rulet zo stevig dat het gewoonweg niet normaal meer is. Echt heel erg jammer dat het niet op Lowlands gespeeld werd. Het klinkt heel anders, m.n. krachtiger, dan bij de VPRO-sessie. Stevig drumwerk wisselt de stukken af, waarbij Stef begeleid wordt door intrigerend gitaarwerk. Allerlei andere instrumenten zijn ook te horen op dit nummer, dat een vreemd en onverwacht kort tussenstukje kent. Het zou me totaal niet verbazen als dit de volgende single zou worden. Misschien valt het een beetje buiten de ingetogen stijl van Moondog, maar als dat op deze manier moet kan mij dat totaal niet bommen. Wel een beetje jammer van dat abrupte einde. Dit nummer zou elk Moondogconcert moeten beeindigen; ik denk dat het lekker lang uitgerekt kan worden.

Francis
Veel te vroeg bereik je dan al het laatste nummer. Francis zou in mijn oren gewoon Canto Hondo 3 moeten heten, zodat de instrumentale intermezzotrilogie vervolmaakt zou zijn. Dit niemendalletje zegt me verder ook niet zoveel. Misschien was het beter om de drie losse stukjes om te vormen dat een samenhangend geheel.

En dat was 'm. 17 Nummers. 65 Minuten en 20 seconden. Zolang duurt dit meesterlijke stukje puur genot. Een imponerend resultaat. Ik snap niet dat Island (of een andere maatschappij) zo lang heeft gewacht met het uitbrengen van Moondog, dat al enige jaren blijkt te bestaan. In Belgie is al eens wat uitgebracht (waar nu bijna niet meer aan te komen is), maar Island besloot pas Moondog's 'debuutalbum' uit te brengen op het moment dat dEUS wereldwijde bekendheid krijgt. Dat is een beetje een teleurstellende gedachte, maar beter laat dan nooit, zal ik maar zeggen.